Orator

Cicero, Marcus Tullius

Cicero. M. Tulli Ciceronis. Rhetorica, Vol. II. Wilkins, A. S., editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.

'at alterum factitatum est, alterum novum.' fateor; sed utriusque rei causa est. Alteros enim respondentes audire sat erat, ut ei qui docerent nullum sibi ad eam rem tempus ipsi seponerent, sed eodem tempore et discentibus satis facerent et consulentibus; alteri, cum domesticum tempus

p.2045

in cognoscendis componendisque causis, forense in agendis, reliquum in sese ipsis reficiendisomne consumerent, quem habebant instituendi aut docendi locum? atque haud scio an plerique nostrorum oratorum contra atque nos[*](contra atque nos om. L ) ingenio plus valuerint quam doctrina; itaque illi dicere melius[*](melius docere L1 ) quam praecipere, nos contra fortasse possumus.

'at dignitatem docere non habet.' certe, si quasi in ludo; sed si monendo, si cohortando, si percontando, si communicando[*](communicando A: commemorando L ), si interdum etiam una legendo, audiendo, nescio cur cum[*](cur cum vulg.: cur non AL eiecit Lambinus: cur secl. Bake: nescio cur ... etiam secl. Madvig ) docendo etiam aliquid aliquando si possis[*](possis A: posses L: si possis vulg. ) meliores[*](melius L ) facere, cur nolis? an quibus verbis sacrorum alienatio fiat docere honestum est, ut est[*](ut est om. A ) : quibus ipsa sacra retineri defendique possint non honestum est?