Brutus

Cicero, Marcus Tullius

Cicero. M. Tulli Ciceronis. Rhetorica, Vol. II. Wilkins, A. S., editor. Oxford: Clarendon Press, 1902.

ipsa enim natura circumscriptione quadam verborum[*](verborum secl. Schütz ) comprehendit concluditque sententiam, quae cum aptis constricta[*](constricta FO: circumscripta codd.: structa Bake ) verbis est, cadit etiam plerumque numerose. Nam et aures ipsae quid plenum, quid inane sit iudicant et spiritu quasi necessitate aliqua verborum com- prehensio terminatur; in quo non modo defici sed etiam laborare turpe est.

tum fuit Lysias ipse quidem in causis forensibus non versatus[*](versatus O2 vetus ), sed egregie subtilis scriptor atque elegans, quem iam prope audeas oratorem perfectum dicere. Nam plane quidem perfectum et quoi[*](cui vulg.: quo FO: cui quo G1: in quo codd. ) nihil admodum desit

p.1011

Demosthenem facile dixeris. Nihil acute inveniri potuit in eis[*](his B1H ) causis quas scripsit, nihil, ut ita dicam, subdole, nihil versute, quod ille non viderit; nihil subtiliter dici[*](dicit maluit Eberhard ), nihil presse, nihil enucleate, quo fieri possit aliquid limatius; nihil contra grande, nihil incitatum, nihil ornatum vel ver borum gravitate vel sententiarum, quo quicquam esset[*](esset L et Charisius: exstet Stangl ) elatius.

huic Hyperides proximus et Aeschines fuit et Lycurgus et Dinarchus et is, cuius nulla exstant scripta, Demades aliique plures. Haec enim aetas effudit hanc copiam; et, ut opinio mea fert, sucus ille et sanguis incor ruptus usque ad hanc aetatem oratorum fuit, in qua[*](in quo maluit Reiz ) naturalis inesset, non fucatus nitor.