Pro P. Sulla

hic tu epistulam meam saepe recitas quam ego ad Cn. Pompeium de meis rebus gestis et de summa re publica[*](re p. T: r. p. a: rei p. cett. ) misi, et ex ea crimen aliquod in P. Sullam quaeris et, si furorem incredibilem biennio ante conceptum erupisse in meo consulatu scripsi, me hoc demonstrasse dicis, Sullam in illa fuisse superiore coniuratione. scilicet ego[*](ego T: om. cett. ) is sum qui existimem Cn. Pisonem et Catilinam et Vargunteium et Autronium nihil scelerate, nihil audacter ipsos per sese sine P. Sulla facere potuisse.

de quo etiam si quis dubitasset antea an[*](an E. Eberhard: num codd. ) id quod tu arguis cogitasset, ut[*](ut π: om. cett. ) interfecto patre tuo consul[*](consul ed. R., O. Müller: consule codd. descenderet Tπa: descendere cett. ) descenderet Kalendis Ianuariis cum lictoribus, sustulisti[*](sustuli T ) hanc suspicionem, cum dixisti[*](dixi Ta ) hunc, ut Catilinam consulem efficeret, contra patrem tuum operas et manum comparasse. quod si tibi ego[*](tibi ego Tπaχ : ego tibi cett. ) confitear[*](confitear Tπ : confiteor cett. ), tu mihi concedas necesse est hunc, cum Catilinae suffragaretur, nihil de suo[*](suo meo T ) consulatu, quem iudicio amiserat, per vim recuperando cogitavisse. neque enim istorum facinorum tantorum, tam atrocium crimen, iudices, P. Sullae persona suscipit.