De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. verterit hinc partim, quo pacto per loca saepta
  2. insinuarit, et hinc dominatus ut extulerit se.
  3. quorum operum causas nulla ratione videre
  4. possunt ac fieri divino numine rentur.
  5. Principio tonitru quatiuntur caerula caeli
  6. propterea quia concurrunt sublime volantes
  7. aetheriae nubes contra pugnantibus ventis.
  8. nec fit enim sonitus caeli de parte serena,
  9. verum ubi cumque magis denso sunt agmine nubes,
  10. tam magis hinc magno fremitus fit murmure saepe.
  11. praeterea neque tam condenso corpore nubes
  12. esse queunt quam sunt lapides ac ligna, neque autem
  13. tam tenues quam sunt nebulae fumique volantes;
  14. nam cadere aut bruto deberent pondere pressae
  15. ut lapides, aut ut fumus constare nequirent
  16. nec cohibere nives gelidas et grandinis imbris.
  17. Dant etiam sonitum patuli super aequora mundi,
  18. carbasus ut quondam magnis intenta theatris
  19. dat crepitum malos inter iactata trabesque,
  20. inter dum perscissa furit petulantibus auris
  21. et fragilis sonitus chartarum commeditatur;
  22. id quoque enim genus in tonitru cognoscere possis,
  23. aut ubi suspensam vestem chartasque volantis
  24. verberibus venti versant planguntque per auras.
  25. fit quoque enim inter dum ut non tam concurrere nubes
  26. frontibus adversis possint quam de latere ire
  27. diverso motu radentes corpora tractim,
  28. aridus unde auris terget sonus ille diuque
  29. ducitur, exierunt donec regionibus artis.
  30. Hoc etiam pacto tonitru concussa videntur
  31. omnia saepe gravi tremere et divolsa repente
  32. maxima dissiluisse capacis moenia mundi,
  33. cum subito validi venti conlecta procella
  34. nubibus intorsit sese conclusaque ibidem
  35. turbine versanti magis ac magis undique nubem
  36. cogit uti fiat spisso cava corpore circum,
  37. post ubi conminuit vis eius et impetus acer,
  38. tum perterricrepo sonitu dat scissa fragorem.
  39. nec mirum, cum plena animae vensicula parva
  40. saepe haud dat parvum sonitum displosa repente.
  41. Est etiam ratio, cum venti nubila perflant,
  42. ut sonitus faciant; etenim ramosa videmus
  43. nubila saepe modis multis atque aspera ferri;