De Rerum Natura
Lucretius
-
- quam soleant et quam vitai copia desit,
- quos opere in tali cohibet vis magna necessis?
- hos igitur tellus omnis exaestuat aestus
- expiratque foras in apertum promptaque caeli.
- Sic et Averna loca alitibus summittere debent
- mortiferam vim. de terra quae surgit in auras,
- ut spatium caeli quadam de parte venenet;
- quo simul ac primum pennis delata sit ales,
- impediatur ibi caeco correpta veneno,
- ut cadat e regione loci, qua derigit aestus.
- quo cum conruit, hic eadem vis illius aestus
- reliquias vitae membris ex omnibus aufert.
- quippe etenim primo quasi quendam conciet aestum;
- posterius fit uti. cum iam cecidere veneni
- in fontis ipsos, ibi sit quoque vita vomenda,
- propterea quod magna mali fit copia circum.
- Fit quoque ut inter dum vis haec atque aestus Averni
- , qui inter avis cumquest terramque locatus.
- discutiat, prope uti locus hic linquatur inanis.
- cuius ubi e regione loci venere volantis,
- claudicat extemplo pinnarum nisus inanis
- et conamen utrimque alarum proditur omne.
- hic ubi nixari nequeunt insistereque alis,
- scilicet in terram delabi pondere cogit
- natura, et vacuum prope iam per inane iacentes
- dispergunt animas per caulas corporis omnis.
- ---
- frigidior porro in puteis aestate fit umor,
- arescit quia terra calore et semina si qua
- forte vaporis habet proprie, dimittit in auras.
- quo magis est igitur tellus effeta calore,
- fit quoque frigidior qui in terrast abditus umor.
- frigore cum premitur porro omnis terra coitque
- et quasi concrescit, fit scilicet ut coeundo
- exprimat in puteos si quem gerit ipsa calorem.
- Esse apud Hammonis fanum fons luce diurna
- frigidus et calidus nocturno tempore fertur.
- hunc homines fontem nimis admirantur et acri
- sole putant subter terras fervescere partim,
- nox ubi terribili terras caligine texit.
- quod nimis a verast longe ratione remotum.
- quippe ubi sol nudum contractans corpus aquai
- non quierit calidum supera de reddere parte,
- cum superum lumen tanto fervore fruatur,