De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. nec minus esse domi cuiquam tamen anxia cordi,
  2. atque animi ingratis vitam vexare sine ulla
  3. pausa atque infestis cogi saevire querellis,
  4. intellegit ibi vitium vas efficere ipsum
  5. omniaque illius vitio corrumpier intus,
  6. quae conlata foris et commoda cumque venirent;
  7. partim quod fluxum pertusumque esse videbat,
  8. ut nulla posset ratione explerier umquam,
  9. partim quod taetro quasi conspurcare sapore
  10. omnia cernebat, quae cumque receperat, intus.
  11. veridicis igitur purgavit pectora dictis
  12. et finem statuit cuppedinis atque timoris
  13. exposuitque bonum summum, quo tendimus omnes,
  14. quid foret, atque viam monstravit, tramite parvo
  15. qua possemus ad id recto contendere cursu,
  16. quidve mali foret in rebus mortalibus passim,
  17. quod fieret naturali varieque volaret
  18. seu casu seu vi, quod sic natura parasset,
  19. et quibus e portis occurri cuique deceret,
  20. et genus humanum frustra plerumque probavit
  21. volvere curarum tristis in pectore fluctus.
  22. nam vel uti pueri trepidant atque omnia caecis
  23. in tenebris metuunt, sic nos in luce timemus
  24. inter dum, nihilo quae sunt metuenda magis quam
  25. quae pueri in tenebris pavitant finguntque futura.
  26. hunc igitur terrorem animi tenebrasque necessest
  27. non radii solis nec lucida tela diei
  28. discutiant, sed naturae species ratioque.
  29. quo magis inceptum pergam pertexere dictis.
  30. Et quoniam docui mundi mortalia templa
  31. esse et nativo consistere corpore caelum,
  32. et quae cumque in eo fiunt fierique necessest
  33. pleraque dissolui, qui restant percipe porro,
  34. quandoquidem semel insignem conscendere currum
  35. ---
  36. tu mihi supremae praescripta ad candida callis
  37. currenti spatium praemonstra, callida musa
  38. Calliope, requies hominum divomque voluptas,
  39. te duce ut insigni capiam cum laude coronam.
  40. ---
  41. ventorum existant, placentur ut omnia rursum
  42. ---
  43. quae fuerint, sint placato conversa furore.
  44. cetera quae fieri in terris caeloque tuentur
  45. mortales, pavidis cum pendent mentibus saepe
  46. et faciunt animos humilis formidine divom
  47. depressosque premunt ad terram propterea quod
  48. ignorantia causarum conferre deorum
  49. cogit ad imperium res et concedere regnum.
  50. quorum operum causas nulla ratione videre
  51. possunt ac fieri divino numine rentur.
  52. nam bene qui didicere deos securum agere aevom,
  53. si tamen interea mirantur qua ratione
  54. quaeque geri possint, praesertim rebus in illis
  55. quae supera caput aetheriis cernuntur in oris,
  56. rursus in antiquas referuntur religionis
  57. et dominos acris adsciscunt, omnia posse
  58. quos miseri credunt, ignari quid queat esse,
  59. quid nequeat, finita potestas denique cuique
  60. qua nam sit ratione atque alte terminus haerens;
  61. quo magis errantes caeca ratione feruntur.
  62. quae nisi respuis ex animo longeque remittis
  63. dis indigna putare alienaque pacis eorum,
  64. delibata deum per te tibi numina sancta
  65. saepe oberunt; non quo violari summa deum vis
  66. possit, ut ex ira poenas petere inbibat acris,
  67. sed quia tute tibi placida cum pace quietos
  68. constitues magnos irarum volvere fluctus,
  69. nec delubra deum placido cum pectore adibis,
  70. nec de corpore quae sancto simulacra feruntur