De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. proinde ubi se caelum, quod nobis forte alienum,
  2. commovet atque inimicus serpere coepit,
  3. ut nebula ac nubes paulatim repit et omne
  4. qua graditur conturbat et immutare coactat,
  5. fit quoque ut, in nostrum cum venit denique caelum,
  6. corrumpat reddatque sui simile atque alienum.
  7. haec igitur subito clades nova pestilitasque
  8. aut in aquas cadit aut fruges persidit in ipsas
  9. aut alios hominum pastus pecudumque cibatus,
  10. aut etiam suspensa manet vis in ipso
  11. et, cum spirantes mixtas hinc ducimus auras,
  12. illa quoque in corpus pariter sorbere necessest.
  13. consimili ratione venit bubus quoque saepe
  14. pestilitas et iam pigris balantibus aegror.
  15. nec refert utrum nos in loca deveniamus
  16. nobis adversa et caeli mutemus amictum,
  17. an caelum nobis ultro natura corumptum
  18. deferat aut aliquid quo non consuevimus uti,
  19. quod nos adventu possit temptare recenti.
  20. Haec ratio quondam morborum et mortifer aestus
  21. finibus in Cecropis funestos reddidit agros
  22. vastavitque vias, exhausit civibus urbem.
  23. nam penitus veniens Aegypti finibus ortus,
  24. permensus multum camposque natantis,
  25. incubuit tandem populo Pandionis omni.
  26. inde catervatim morbo mortique dabantur.
  27. principio caput incensum fervore gerebant
  28. et duplicis oculos suffusa luce rubentes.