De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. sunt et larga suo sine pabula parta labore,
  2. quae damus utilitatis eorum praemia causa.
  3. at quis nil horum tribuit natura, nec ipsa
  4. sponte sua possent ut vivere nec dare nobis
  5. utilitatem aliquam, quare pateremur eorum
  6. praesidio nostro pasci genus esseque tutum,
  7. scilicet haec aliis praedae lucroque iacebant
  8. indupedita suis fatalibus omnia vinclis,
  9. donec ad interitum genus id natura redegit.
  10. Sed neque Centauri fuerunt nec tempore in ullo
  11. esse queunt duplici natura et corpore bino
  12. ex alienigenis membris compacta, potestas
  13. hinc illinc partis ut sat par esse potissit.
  14. id licet hinc quamvis hebeti cognoscere corde.
  15. principio circum tribus actis impiger annis
  16. floret equus, puer haut quaquam; nam saepe etiam nunc
  17. ubera mammarum in somnis lactantia quaeret.
  18. post ubi equum validae vires aetate senecta
  19. membraque deficiunt fugienti languida vita,
  20. tum demum puerili aevo florenta iuventas
  21. officit et molli vestit lanugine malas;
  22. ne forte ex homine et veterino semine equorum
  23. confieri credas Centauros posse neque esse,
  24. aut rapidis canibus succinctas semimarinis
  25. corporibus Scyllas et cetera de genere horum,
  26. inter se quorum discordia membra videmus;
  27. quae neque florescunt pariter nec robora sumunt
  28. corporibus neque proiciunt aetate senecta
  29. nec simili Venere ardescunt nec moribus unis
  30. conveniunt neque sunt eadem iucunda per artus.
  31. quippe videre licet pinguescere saepe cicuta
  32. barbigeras pecudes, homini quae est acre venenum.
  33. flamma quidem vero cum corpora fulva leonum
  34. tam soleat torrere atque urere quam genus omne
  35. visceris in terris quod cumque et sanguinis extet,
  36. qui fieri potuit, triplici cum corpore ut una,
  37. prima leo, postrema draco, media ipsa, Chimaera
  38. ore foras acrem flaret de corpore flammam?
  39. quare etiam tellure nova caeloque recenti
  40. talia qui fingit potuisse animalia gigni,
  41. nixus in hoc uno novitatis nomine inani,
  42. multa licet simili ratione effutiat ore,
  43. aurea tum dicat per terras flumina vulgo
  44. fluxisse et gemmis florere arbusta
  45. aut hominem tanto membrorum esse impete natum,
  46. trans maria alta pedum nisus ut ponere posset
  47. et manibus totum circum se vertere caelum.
  48. nam quod multa fuere in terris semina rerum,
  49. tempore quo primum tellus animalia fudit,
  50. nil tamen est signi mixtas potuisse creari
  51. inter se pecudes compactaque membra animantum,
  52. propterea quia quae de terris nunc quoque abundant
  53. herbarum genera ac fruges arbustaque laeta
  54. non tamen inter se possunt complexa creari,
  55. sed res quaeque suo ritu procedit et omnes
  56. foedere naturae certo discrimina servant.
  57. Et genus humanum multo fuit illud in arvis
  58. durius, ut decuit, tellus quod dura creasset,
  59. et maioribus et solidis magis ossibus intus
  60. fundatum, validis aptum per viscera nervis,
  61. nec facile ex aestu nec frigore quod caperetur
  62. nec novitate cibi nec labi corporis ulla.
  63. multaque per caelum solis volventia lustra
  64. volgivago vitam tractabant more ferarum.
  65. nec robustus erat curvi moderator aratri
  66. quisquam, nec scibat ferro molirier arva
  67. nec nova defodere in terram virgulta neque altis
  68. arboribus veteres decidere falcibus ramos.
  69. quod sol atque imbres dederant, quod terra crearat
  70. sponte sua, satis id placabat pectora donum.
  71. glandiferas inter curabant corpora quercus
  72. plerumque; et quae nunc hiberno tempore cernis
  73. arbita puniceo fieri matura colore,
  74. plurima tum tellus etiam maiora ferebat.
  75. multaque praeterea novitas tum florida mundi