De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. persequor ac doceo dictis, quo quaeque creata
  2. foedere sint, in eo quam sit durare necessum
  3. nec validas valeant aevi rescindere leges,
  4. quo genere in primis animi natura reperta est
  5. nativo primum consistere corpore creta,
  6. nec posse incolumem magnum durare per aevum,
  7. sed simulacra solere in somnis fallere mentem,
  8. cernere cum videamur eum quem vita reliquit,
  9. quod super est, nunc huc rationis detulit ordo,
  10. ut mihi mortali consistere corpore mundum
  11. nativomque simul ratio reddunda sit esse;
  12. et quibus ille modis congressus materiai
  13. fundarit terram caelum mare sidera solem
  14. lunaique globum; tum quae tellure animantes
  15. extiterint, et quae nullo sint tempore natae;
  16. quove modo genus humanum variante loquella
  17. coeperit inter se vesci per nomina rerum;
  18. et quibus ille modis divom metus insinuarit
  19. pectora, terrarum qui in orbi sancta tuetur
  20. fana lacus lucos aras simulacraque divom.
  21. praeterea solis cursus lunaeque meatus
  22. expediam qua vi flectat natura gubernans;
  23. ne forte haec inter caelum terramque reamur
  24. libera sponte sua cursus lustrare perennis,
  25. morigera ad fruges augendas atque animantis,
  26. neve aliqua divom volvi ratione putemus.
  27. nam bene qui didicere deos securum agere aevom,
  28. si tamen interea mirantur qua ratione
  29. quaeque geri possint, praesertim rebus in illis
  30. quae supera caput aetheriis cernuntur in oris,
  31. rursus in antiquas referuntur religiones
  32. et dominos acris adsciscunt, omnia posse
  33. quos miseri credunt, ignari quid queat esse,
  34. quid nequeat, finita potestas denique cuique
  35. qua nam sit ratione atque alte terminus haerens.
  36. Quod super est, ne te in promissis plura moremur,
  37. principio maria ac terras caelumque tuere;
  38. quorum naturam triplicem, tria corpora, Memmi,
  39. tris species tam dissimilis, tria talia texta,
  40. una dies dabit exitio, multosque per annos
  41. sustentata ruet moles et machina mundi.
  42. nec me animi fallit quam res nova miraque menti