De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. infamemque ferunt vitam quam Tartara leti
  2. et se scire animi naturam sanguinis esse,
  3. aut etiam venti, si fert ita forte voluntas,
  4. nec prosum quicquam nostrae rationis egere,
  5. hinc licet advertas animum magis omnia laudis
  6. iactari causa quam quod res ipsa probetur.
  7. extorres idem patria longeque fugati
  8. conspectu ex hominum, foedati crimine turpi,
  9. omnibus aerumnis adfecti denique vivunt,
  10. et quo cumque tamen miseri venere parentant
  11. et nigras mactant pecudes et manibus divis
  12. inferias mittunt multoque in rebus acerbis
  13. acrius advertunt animos ad religionem.
  14. quo magis in dubiis hominem spectare periclis
  15. convenit adversisque in rebus noscere qui sit;
  16. nam verae voces tum demum pectore ab imo
  17. eliciuntur et eripitur persona amanare.
  18. denique avarities et honorum caeca cupido,
  19. quae miseros homines cogunt transcendere fines
  20. iuris et inter dum socios scelerum atque ministros
  21. noctes atque dies niti praestante labore
  22. ad summas emergere opes, haec vulnera vitae
  23. non minimam partem mortis formidine aluntur.
  24. turpis enim ferme contemptus et acris egestas
  25. semota ab dulci vita stabilique videtur
  26. et quasi iam leti portas cunctarier ante;
  27. unde homines dum se falso terrore coacti
  28. effugisse volunt longe longeque remosse,
  29. sanguine civili rem conflant divitiasque
  30. conduplicant avidi, caedem caede accumulantes,
  31. crudeles gaudent in tristi funere fratris
  32. et consanguineum mensas odere timentque.
  33. consimili ratione ab eodem saepe timore
  34. macerat invidia ante oculos illum esse potentem,
  35. illum aspectari, claro qui incedit honore,
  36. ipsi se in tenebris volvi caenoque queruntur.
  37. intereunt partim statuarum et nominis ergo.
  38. et saepe usque adeo, mortis formidine, vitae
  39. percipit humanos odium lucisque videndae,
  40. ut sibi consciscant maerenti pectore letum
  41. obliti fontem curarum hunc esse timorem:
  42. hunc vexare pudorem, hunc vincula amicitiai
  43. rumpere et in summa pietate evertere suadet:
  44. nam iam saepe homines patriam carosque parentis
  45. prodiderunt vitare Acherusia templa petentes.
  46. nam vel uti pueri trepidant atque omnia caecis
  47. in tenebris metuunt, sic nos in luce timemus
  48. inter dum, nihilo quae sunt metuenda magis quam
  49. quae pueri in tenebris pavitant finguntque futura.
  50. hunc igitur terrorem animi tenebrasque necessest
  51. non radii solis neque lucida tela diei
  52. discutiant, sed naturae species ratioque.
  53. Primum animum dico, mentem quem saepe vocamus,
  54. in quo consilium vitae regimenque locatum est,
  55. esse hominis partem nihilo minus ac manus et pes
  56. atque oculei partes animantis totius extant.
  57. ---
  58. sensum animi certa non esse in parte locatum,