De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. cedit item retro, de terra quod fuit ante,
  2. in terras, et quod missumst ex aetheris oris,
  3. id rursum caeli rellatum templa receptant.
  4. nec sic interemit mors res ut materiai
  5. corpora conficiat, sed coetum dissupat ollis;
  6. inde aliis aliud coniungit et efficit, omnis
  7. res ut convertant formas mutentque colores
  8. et capiant sensus et puncto tempore reddant;
  9. ut noscas referre earum primordia rerum
  10. cum quibus et quali positura contineantur
  11. et quos inter se dent motus accipiantque,
  12. neve putes aeterna penes residere potesse
  13. corpora prima quod in summis fluitare videmus
  14. rebus et interdum nasci subitoque perire.
  15. quin etiam refert nostris in versibus ipsis
  16. cum quibus et quali sint ordine quaeque locata;
  17. namque eadem caelum mare terras flumina solem
  18. significant, eadem fruges arbusta animantis;
  19. si non omnia sunt, at multo maxima pars est
  20. consimilis; verum positura discrepitant res.
  21. sic ipsis in rebus item iam materiai
  22. intervalla vias conexus pondera plagas
  23. concursus motus ordo positura figurae
  24. cum permutantur, mutari res quoque debent.
  25. Nunc animum nobis adhibe veram ad rationem.
  26. nam tibi vehementer nova res molitur ad auris
  27. accedere et nova se species ostendere rerum.
  28. sed neque tam facilis res ulla est, quin ea primum
  29. difficilis magis ad credendum constet, itemque
  30. nil adeo magnum neque tam mirabile quicquam,
  31. quod non paulatim minuant mirarier omnes,
  32. principio caeli clarum purumque colorem
  33. quaeque in se cohibet, palantia sidera passim,
  34. lunamque et solis praeclara luce nitorem;
  35. omnia quae nunc si primum mortalibus essent
  36. ex improviso si sint obiecta repente,
  37. quid magis his rebus poterat mirabile dici,
  38. aut minus ante quod auderent fore credere gentes?
  39. nil, ut opinor; ita haec species miranda fuisset.
  40. quam tibi iam nemo fessus satiate videndi,
  41. suspicere in caeli dignatur lucida templa.
  42. desine qua propter novitate exterritus ipsa
  43. expuere ex animo rationem, sed magis acri
  44. iudicio perpende, et si tibi vera videntur,
  45. dede manus, aut, si falsum est, accingere contra.
  46. quaerit enim rationem animus, cum summa loci sit
  47. infinita foris haec extra moenia mundi,
  48. quid sit ibi porro, quo prospicere usque velit mens
  49. atque animi iactus liber quo pervolet ipse.
  50. Principio nobis in cunctas undique partis
  51. et latere ex utroque supra supterque per omne
  52. nulla est finis; uti docui, res ipsaque per se
  53. vociferatur, et elucet natura profundi.
  54. nullo iam pacto veri simile esse putandumst,
  55. undique cum vorsum spatium vacet infinitum