De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. officiuntur, uti cogantur tardius ire.
  2. at quae sunt solida primordia simplicitate,
  3. cum per inane meant vacuum nec res remoratur
  4. ulla foris atque ipsa suis e partibus unum,
  5. unum, in quem coepere, locum conixa feruntur,
  6. debent ni mirum praecellere mobilitate
  7. et multo citius ferri quam lumina solis
  8. multiplexque loci spatium transcurrere eodem
  9. tempore quo solis pervolgant fulgura caelum.
  10. * * *
  11. nec persectari primordia singula quaeque,
  12. ut videant qua quicque geratur cum ratione.
  13. At quidam contra haec, ignari materiai,
  14. naturam non posse deum sine numine reddunt
  15. tanto opere humanis rationibus atmoderate
  16. tempora mutare annorum frugesque creare
  17. et iam cetera, mortalis quae suadet adire
  18. ipsaque deducit dux vitae dia voluptas
  19. et res per Veneris blanditur saecla propagent,
  20. ne genus occidat humanum. quorum omnia causa
  21. constituisse deos cum fingunt, omnibus rebus
  22. magno opere a vera lapsi ratione videntur.
  23. nam quamvis rerum ignorem primordia quae sint,
  24. hoc tamen ex ipsis caeli rationibus ausim
  25. confirmare aliisque ex rebus reddere multis,
  26. nequaquam nobis divinitus esse creatam
  27. naturam mundi: tanta stat praedita culpa.
  28. quae tibi posterius, Memmi, faciemus aperta;
  29. nunc id quod super est de motibus expediemus.
  30. Nunc locus est, ut opinor, in his illud quoque rebus
  31. confirmare tibi, nullam rem posse sua vi
  32. corpoream sursum ferri sursumque meare.
  33. ne tibi dent in eo flammarum corpora frudem;
  34. sursus enim versus gignuntur et augmina sumunt
  35. et sursum nitidae fruges arbustaque crescunt,
  36. pondera, quantum in se est, cum deorsum cuncta ferantur.
  37. nec cum subsiliunt ignes ad tecta domorum
  38. et celeri flamma degustant tigna trabesque,
  39. sponte sua facere id sine vi subiecta putandum est.
  40. quod genus e nostro com missus corpore sanguis
  41. emicat exultans alte spargitque cruorem.
  42. nonne vides etiam quanta vi tigna trabesque
  43. respuat umor aquae? nam quo magis ursimus altum
  44. derecta et magna vi multi pressimus aegre,
  45. tam cupide sursum removet magis atque remittit,
  46. plus ut parte foras emergant exiliantque.
  47. nec tamen haec, quantum est in se, dubitamus, opinor,
  48. quin vacuum per inane deorsum cuncta ferantur.
  49. sic igitur debent flammae quoque posse per auras
  50. aeris expressae sursum succedere, quamquam
  51. pondera, quantum in se est, deorsum deducere pugnent.
  52. nocturnasque faces caeli sublime volantis
  53. nonne vides longos flammarum ducere tractus
  54. in quas cumque dedit partis natura meatum?
  55. non cadere in terras stellas et sidera cernis?
  56. sol etiam caeli de vertice dissipat omnis
  57. ardorem in partis et lumine conserit arva;
  58. in terras igitur quoque solis vergitur ardor.
  59. transversosque volare per imbris fulmina cernis,
  60. nunc hinc nunc illinc abrupti nubibus ignes
  61. concursant; cadit in terras vis flammea volgo.
  62. Illud in his quoque te rebus cognoscere avemus,
  63. corpora cum deorsum rectum per inane feruntur
  64. ponderibus propriis, incerto tempore ferme
  65. incertisque locis spatio depellere paulum,
  66. tantum quod momen mutatum dicere possis.
  67. quod nisi declinare solerent, omnia deorsum
  68. imbris uti guttae caderent per inane profundum
  69. nec foret offensus natus nec plaga creata
  70. principiis; ita nihil umquam natura creasset.
  71. Quod si forte aliquis credit graviora potesse