De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. usque adeo, variae volucres ut in ordine cunctae
  2. ostendant maculas generalis corpore inesse,
  3. inmutabilis materiae quoque corpus habere
  4. debent ni mirum; nam si primordia rerum
  5. commutari aliqua possent ratione revicta,
  6. incertum quoque iam constet quid possit oriri,
  7. quid nequeat, finita potestas denique cuique
  8. qua nam sit ratione atque alte terminus haerens,
  9. nec totiens possent generatim saecla referre
  10. naturam mores victum motusque parentum.
  11. Tum porro quoniam est extremum quodque cacumen
  12. corporis illius, quod nostri cernere sensus
  13. iam nequeunt, id ni mirum sine partibus extat
  14. et minima constat natura nec fuit umquam
  15. per se secretum neque post hac esse valebit,
  16. alterius quoniamst ipsum pars primaque et una,
  17. inde aliae atque aliae similes ex ordine partes
  18. agmine condenso naturam corporis explent;
  19. quae quoniam per se nequeunt constare, necessest
  20. haerere unde queant nulla ratione revelli.
  21. sunt igitur solida primordia simplicitate,
  22. quae minimis stipata cohaerent partibus arte.
  23. non ex illorum conventu conciliata,
  24. sed magis aeterna pollentia simplicitate,
  25. unde neque avelli quicquam neque deminui iam
  26. concedit natura reservans semina rebus.
  27. Praeterea nisi erit minimum, parvissima quaeque
  28. corpora constabunt ex partibus infinitis,
  29. quippe ubi dimidiae partis pars semper habebit
  30. dimidiam partem nec res praefiniet ulla.
  31. ergo rerum inter summam minimamque quod escit,
  32. nil erit ut distet; nam quamvis funditus omnis
  33. summa sit infinita, tamen, parvissima quae sunt,
  34. ex infinitis constabunt partibus aeque.
  35. quod quoniam ratio reclamat vera negatque
  36. credere posse animum, victus fateare necessest
  37. esse ea quae nullis iam praedita partibus extent
  38. et minima constent natura. quae quoniam sunt,
  39. illa quoque esse tibi solida atque aeterna fatendum.
  40. Denique si minimas in partis cuncta resolvi
  41. cogere consuesset rerum natura creatrix,
  42. iam nihil ex illis eadem reparare valeret
  43. propterea quia, quae nullis sunt partibus aucta,
  44. non possunt ea quae debet genitalis habere
  45. materies, varios conexus pondera plagas
  46. concursus motus, per quas res quaeque geruntur.
  47. Quapropter qui materiem rerum esse putarunt
  48. ignem atque ex igni summam consistere solo,
  49. magno opere a vera lapsi ratione videntur.
  50. Heraclitus init quorum dux proelia primus,
  51. clarus ob obscuram linguam magis inter inanis
  52. quamde gravis inter Graios, qui vera requirunt;
  53. omnia enim stolidi magis admirantur amantque,
  54. inversis quae sub verbis latitantia cernunt,
  55. veraque constituunt quae belle tangere possunt
  56. auris et lepido quae sunt fucata sonore.
  57. Nam cur tam variae res possent esse, requiro,
  58. ex uno si sunt igni puroque creatae?
  59. nil prodesset enim calidum denserier ignem
  60. nec rare fieri, si partes ignis eandem
  61. naturam quam totus habet super ignis haberent.
  62. acrior ardor enim conductis partibus esset,
  63. languidior porro disiectis disque supatis.
  64. amplius hoc fieri nihil est quod posse rearis
  65. talibus in causis, ne dum variantia rerum
  66. tanta queat densis rarisque ex ignibus esse.
  67. Id quoque: si faciant admixtum rebus inane,
  68. denseri poterunt ignes rarique relinqui;
  69. sed quia multa sibi cernunt contraria quae sint
  70. et fugitant in rebus inane relinquere purum,
  71. ardua dum metuunt, amittunt vera viai
  72. nec rursum cernunt exempto rebus inane
  73. omnia denseri fierique ex omnibus unum
  74. corpus, nil ab se quod possit mittere raptim,
  75. aestifer ignis uti lumen iacit atque vaporem,
  76. ut videas non e stipatis partibus esse.
  77. Quod si forte alia credunt ratione potesse
  78. ignis in coetu stingui mutareque corpus,
  79. scilicet ex nulla facere id si parte reparcent,
  80. occidet ad nihilum ni mirum funditus ardor
  81. omnis et e nihilo fient quae cumque creantur;
  82. nam quod cumque suis mutatum finibus exit,
  83. continuo hoc mors est illius quod fuit ante.
  84. proinde aliquid superare necesse est incolume ollis,
  85. ne tibi res redeant ad nilum funditus omnes
  86. de nihiloque renata vigescat copia rerum.
  87. Nunc igitur quoniam certissima corpora quaedam
  88. sunt, quae conservant naturam semper eandem,
  89. quorum abitu aut aditu mutatoque ordine mutant
  90. naturam res et convertunt corpora sese,
  91. scire licet non esse haec ignea corpora rerum.
  92. nil referret enim quaedam decedere, abire
  93. atque alia adtribui mutarique ordine quaedam,
  94. si tamen ardoris naturam cuncta tenerent;
  95. ignis enim foret omnimodis quod cumque crearet.
  96. verum, ut opinor, itast: sunt quaedam corpora, quorum
  97. concursus motus ordo positura figurae
  98. efficiunt ignis mutatoque ordine mutant
  99. naturam neque sunt igni simulata neque ulli
  100. praeterea rei quae corpora mittere possit
  101. sensibus et nostros adiectu tangere tactus.
  102. dicere porro ignem res omnis esse neque ullam
  103. rem veram in numero rerum constare nisi ignem,
  104. quod facit hic idem, perdelirum esse videtur.
  105. nam contra sensus ab sensibus ipse repugnat
  106. et labefactat eos, unde omnia credita pendent,
  107. unde hic cognitus est ipsi quem nominat ignem;
  108. credit enim sensus ignem cognoscere vere,
  109. cetera non credit, quae nilo clara minus sunt.
  110. quod mihi cum vanum tum delirum esse videtur;
  111. quo referemus enim? quid nobis certius ipsis
  112. sensibus esse potest, qui vera ac falsa notemus?
  113. Praeterea quare quisquam magis omnia tollat
  114. et velit ardoris naturam linquere solam,
  115. quam neget esse ignis, aliam tamen esse relinquat?
  116. aequa videtur enim dementia dicere utrumque.
  117. Quapropter qui materiem rerum esse putarunt
  118. ignem atque ex igni summam consistere posse,
  119. et qui principium gignundis aera rebus
  120. constituere aut umorem qui cumque putarunt
  121. fingere res ipsum per se terramve creare
  122. omnia et in rerum naturas vertier omnis,
  123. magno opere a vero longe derrasse videntur.
  124. adde etiam qui conduplicant primordia rerum
  125. aera iungentes igni terramque liquori,
  126. et qui quattuor ex rebus posse omnia rentur
  127. ex igni terra atque anima procrescere et imbri.
  128. quorum Acragantinus cum primis Empedocles est,
  129. insula quem triquetris terrarum gessit in oris,
  130. quam fluitans circum magnis anfractibus aequor
  131. Ionium glaucis aspargit virus ab undis
  132. angustoque fretu rapidum mare dividit undis
  133. Aeoliae terrarum oras a finibus eius.
  134. hic est vasta Charybdis et hic Aetnaea minantur
  135. murmura flammarum rursum se colligere iras,
  136. faucibus eruptos iterum vis ut vomat ignis
  137. ad caelumque ferat flammai fulgura rursum.
  138. quae cum magna modis multis miranda videtur
  139. gentibus humanis regio visendaque fertur
  140. rebus opima bonis, multa munita virum vi,
  141. nil tamen hoc habuisse viro praeclarius in se
  142. nec sanctum magis et mirum carumque videtur.
  143. carmina quin etiam divini pectoris eius
  144. vociferantur et exponunt praeclara reperta,
  145. ut vix humana videatur stirpe creatus.
  146. Hic tamen et supra quos diximus inferiores
  147. partibus egregie multis multoque minores,