De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. Quod super est, vacuas auris animumque sagacem
  2. semotum a curis adhibe veram ad rationem,
  3. ne mea dona tibi studio disposta fideli,
  4. intellecta prius quam sint, contempta relinquas.
  5. nam tibi de summa caeli ratione deumque
  6. disserere incipiam et rerum primordia pandam,
  7. unde omnis natura creet res, auctet alatque,
  8. quove eadem rursum natura perempta resolvat,
  9. quae nos materiem et genitalia corpora rebus
  10. reddunda in ratione vocare et semina rerum
  11. appellare suemus et haec eadem usurpare
  12. corpora prima, quod ex illis sunt omnia primis.
  13. Humana ante oculos foede cum vita iaceret
  14. in terris oppressa gravi sub religione,
  15. quae caput a caeli regionibus ostendebat
  16. horribili super aspectu mortalibus instans,
  17. primum Graius homo mortalis tollere contra
  18. est oculos ausus primusque obsistere contra;
  19. quem neque fama deum nec fulmina nec minitanti
  20. murmure compressit caelum, sed eo magis acrem
  21. inritat animi virtutem, effringere ut arta
  22. naturae primus portarum claustra cupiret.
  23. ergo vivida vis animi pervicit et extra
  24. processit longe flammantia moenia mundi
  25. atque omne immensum peragravit mente animoque,
  26. unde refert nobis victor quid possit oriri,
  27. quid nequeat, finita potestas denique cuique
  28. qua nam sit ratione atque alte terminus haerens.
  29. quare religio pedibus subiecta vicissim
  30. opteritur, nos exaequat victoria caelo.
  31. Illud in his rebus vereor, ne forte rearis
  32. impia te rationis inire elementa viamque
  33. indugredi sceleris. quod contra saepius illa
  34. religio peperit scelerosa atque impia facta.
  35. Aulide quo pacto Triviai virginis aram
  36. Iphianassai turparunt sanguine foede
  37. ductores Danaum delecti, prima virorum.
  38. cui simul infula virgineos circum data comptus
  39. ex utraque pari malarum parte profusast,
  40. et maestum simul ante aras adstare parentem
  41. sensit et hunc propter ferrum celare ministros
  42. aspectuque suo lacrimas effundere civis,
  43. muta metu terram genibus summissa petebat.
  44. nec miserae prodesse in tali tempore quibat,
  45. quod patrio princeps donarat nomine regem;
  46. nam sublata virum manibus tremibundaque ad aras
  47. deductast, non ut sollemni more sacrorum
  48. perfecto posset claro comitari Hymenaeo,
  49. sed casta inceste nubendi tempore in ipso