De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. reiicit aeterno devictus vulnere amoris,
  2. atque ita suspiciens tereti cervice reposta
  3. pascit amore avidos inhians in te, dea, visus
  4. eque tuo pendet resupini spiritus ore.
  5. hunc tu, diva, tuo recubantem corpore sancto
  6. circum fusa super, suavis ex ore loquellas
  7. funde petens placidam Romanis, incluta, pacem;
  8. nam neque nos agere hoc patriai tempore iniquo
  9. possumus aequo animo nec Memmi clara propago
  10. talibus in rebus communi desse saluti.
  11. omnis enim per se divum natura necessest
  12. immortali aevo summa cum pace fruatur
  13. semota ab nostris rebus seiunctaque longe;
  14. nam privata dolore omni, privata periclis,
  15. ipsa suis pollens opibus, nihil indiga nostri,
  16. nec bene promeritis capitur nec tangitur ira.
  17. Quod super est, vacuas auris animumque sagacem
  18. semotum a curis adhibe veram ad rationem,
  19. ne mea dona tibi studio disposta fideli,
  20. intellecta prius quam sint, contempta relinquas.
  21. nam tibi de summa caeli ratione deumque
  22. disserere incipiam et rerum primordia pandam,
  23. unde omnis natura creet res, auctet alatque,
  24. quove eadem rursum natura perempta resolvat,
  25. quae nos materiem et genitalia corpora rebus
  26. reddunda in ratione vocare et semina rerum
  27. appellare suemus et haec eadem usurpare
  28. corpora prima, quod ex illis sunt omnia primis.
  29. Humana ante oculos foede cum vita iaceret
  30. in terris oppressa gravi sub religione,
  31. quae caput a caeli regionibus ostendebat
  32. horribili super aspectu mortalibus instans,
  33. primum Graius homo mortalis tollere contra