Orator

sed ego idem, qui in illo sermone nostro qui est expositus in Bruto multum tribuerim Latinis, vel ut hortarer alios vel quod amarem meos, recordor longe omnibus unum me [*](me add. Schenkl ) anteferre Demosthenem, quem velim[*](quem velim Mahly: eiusque vim Stangl: huiusque vim Heerdegen: eumque unum Sauppe: que vim FO: quem vim PM ) accommodare ad eam quam sentiam[*](sentiam L: sentio maluit Heerdegen ) eloquentiam, non ad eam quam in aliquo ipse cognoverim. Hoc nec gravior exstitit quisquam nec callidior nec temperatior. Itaque nobis monendi sunt ei quorum sermo imperitus increbruit, qui aut dici se[*](dici se L: odiose vel invidiose Madvig ) desiderant Atticos aut ipsi Attice volunt[*](ipsi Attice volunt L: nisi Attice nolunt Bake ) dicere, ut mirentur hunc maxime, quo ne[*](ne add. codd. dett. ) Athenas quidem ipsas magis credo fuisse Atticas; quid enim sit Atticum discant eloquentiamque ipsius[*](ipsius L: illius Bake cum codd. dett. ) viribus, non imbecillitate sua metiantur.

nunc enim tantum quisque laudat quantum se posse sperat imitari. Sed tamen eos studio optimo iudicio minus firmo praeditos docere quae sit propria laus Atticorum non alienum puto.

semper oratorum eloquentiae moderatrix fuit auditorum prudentia. Omnes enim qui probari volunt voluntatem eorum qui audiunt intuentur ad eamque[*](ad eamque secl. Bake ) et ad eorum arbitrium et nutum totos se fingunt et accommodant.