De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. obnixus magnis speluncas viribus altas,
  2. incumbit tellus quo venti prona premit vis.
  3. tum supera terram quae sunt extructa domorum
  4. ad caelumque magis quanto sunt edita quaeque,
  5. inclinata minent in eandem prodita partem
  6. protractaeque trabes inpendent ire paratae.
  7. et metuunt magni naturam credere mundi
  8. exitiale aliquod tempus clademque manere,
  9. cum videant tantam terrarum incumbere molem!
  10. quod nisi respirent venti, vis nulla refrenet
  11. res neque ab exitio possit reprehendere euntis;
  12. nunc quia respirant alternis inque gravescunt
  13. et quasi collecti redeunt ceduntque repulsi,
  14. saepius hanc ob rem minitatur terra ruinas
  15. quam facit; inclinatur enim retroque recellit
  16. et recipit prolapsa suas in pondere sedes.
  17. hac igitur ratione vacillant omnia tecta,
  18. summa magis mediis, media imis, ima perhilum.
  19. Est haec eiusdem quoque magni causa tremoris.
  20. ventus ubi atque animae subito vis maxima quaedam
  21. aut extrinsecus aut ipsa tellure coorta
  22. in loca se cava terrai coniecit ibique
  23. speluncas inter magnas fremit ante tumultu
  24. versabundaQUE portatur, post incita cum vis
  25. exagitata foras erumpitur et simul altam
  26. diffindens terram magnum concinnat hiatum.
  27. in Syria Sidone quod accidit et fuit Aegi
  28. in Peloponneso, quas exitus hic animai