De Rerum Natura
Lucretius
-
- multaque perfringit, cum corpora fulminis ipsa
- corporibus rerum inciderunt, qua texta tenentur.
- dissoluit porro facile aes aurumque repente
- conferve facit, e parvis quia facta minute
- corporibus vis est et levibus ex elementis,
- quae facile insinuantur et insinuata repente
- dissoluont nodos omnis et vincla relaxant.
- Autumnoque magis stellis fulgentibus alta
- concutitur caeli domus undique totaque tellus,
- et cum tempora se veris florentia pandunt.
- frigore enim desunt ignes ventique calore
- deficiunt neque sunt tam denso corpore nubes.
- interutrasque igitur cum caeli tempora constant,
- tum variae causae concurrunt fulminis omnes.
- nam fretus ipse anni permiscet frigus ad aestum.
- quorum utrumque opus est fabricanda ad fulmina nubi,
- ut discordia sit rerum magnoque tumultu
- ignibus et ventis furibundus fluctuet .
- prima caloris enim pars est postrema rigoris;
- tempus id est vernum; quare pugnare necessest
- dissimilis res inter se turbareque mixtas.
- et calor extremus primo cum frigore mixtus
- volvitur, autumni quod fertur nomine tempus,
- hic quoque confligunt hiemes aestatibus acres.
- propterea freta sunt haec anni nominitanda,
- nec mirumst, in eo si tempore plurima fiunt
- fulmina tempestasque cietur turbida caelo,
- ancipiti quoniam bello turbatur utrimque,
- hinc flammis, illinc ventis umoreque mixto.
- Hoc est igniferi naturam fulminis ipsam
- perspicere et qua vi faciat rem quamque videre,
- non Tyrrhena retro volventem carmina frustra
- indicia occultae divum perquirere mentis,
- unde volans ignis pervenerit aut in utram se
- verterit hinc partim, quo pacto per loca saepta
- insinuarit, et hinc dominatus ut extulerit se,
- quidve nocere queat de caelo fulminis ictus.
- quod si Iuppiter atque alii fulgentia divi
- terrifico quatiunt sonitu caelestia templa
- et iaciunt ignem quo cuiquest cumque voluntas,
- cur quibus incautum scelus aversabile cumquest
- non faciunt icti flammas ut fulguris halent
- pectore perfixo, documen mortalibus acre,