De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. ex igni terra atque anima procrescere et imbri.
  2. quorum Acragantinus cum primis Empedocles est,
  3. insula quem triquetris terrarum gessit in oris,
  4. quam fluitans circum magnis anfractibus aequor
  5. Ionium glaucis aspargit virus ab undis
  6. angustoque fretu rapidum mare dividit undis
  7. Aeoliae terrarum oras a finibus eius.
  8. hic est vasta Charybdis et hic Aetnaea minantur
  9. murmura flammarum rursum se colligere iras,
  10. faucibus eruptos iterum vis ut vomat ignis
  11. ad caelumque ferat flammai fulgura rursum.
  12. quae cum magna modis multis miranda videtur
  13. gentibus humanis regio visendaque fertur
  14. rebus opima bonis, multa munita virum vi,
  15. nil tamen hoc habuisse viro praeclarius in se
  16. nec sanctum magis et mirum carumque videtur.
  17. carmina quin etiam divini pectoris eius
  18. vociferantur et exponunt praeclara reperta,
  19. ut vix humana videatur stirpe creatus.
  20. Hic tamen et supra quos diximus inferiores
  21. partibus egregie multis multoque minores,
  22. quamquam multa bene ac divinitus invenientes
  23. ex adyto tam quam cordis responsa dedere
  24. sanctius et multo certa ratione magis quam
  25. Pythia quae tripodi a Phoebi lauroque profatur,
  26. principiis tamen in rerum fecere ruinas
  27. et graviter magni magno cecidere ibi casu.
  28. Primum quod motus exempto rebus inani
  29. constituunt et res mollis rarasque relinquunt
  30. aera solem ignem terras animalia frugis
  31. nec tamen admiscent in eorum corpus inane;
  32. deinde quod omnino finem non esse secandis
  33. corporibus facient neque pausam stare fragori
  34. nec prorsum in rebus minimum consistere quicquam,
  35. cum videamus id extremum cuiusque cacumen
  36. esse quod ad sensus nostros minimum esse videtur,
  37. conicere ut possis ex hoc, quae cernere non quis
  38. extremum quod habent, minimum consistere rerum.
  39. Huc accedit item, quoniam primordia rerum
  40. mollia constituunt, quae nos nativa videmus
  41. esse et mortali cum corpore, funditus ut qui
  42. debeat ad nihilum iam rerum summa reverti