De Rerum Natura
Lucretius
-
- propterea quia, quae nullis sunt partibus aucta,
- non possunt ea quae debet genitalis habere
- materies, varios conexus pondera plagas
- concursus motus, per quas res quaeque geruntur.
- Quapropter qui materiem rerum esse putarunt
- ignem atque ex igni summam consistere solo,
- magno opere a vera lapsi ratione videntur.
- Heraclitus init quorum dux proelia primus,
- clarus ob obscuram linguam magis inter inanis
- quamde gravis inter Graios, qui vera requirunt;
- omnia enim stolidi magis admirantur amantque,
- inversis quae sub verbis latitantia cernunt,
- veraque constituunt quae belle tangere possunt
- auris et lepido quae sunt fucata sonore.
- Nam cur tam variae res possent esse, requiro,
- ex uno si sunt igni puroque creatae?
- nil prodesset enim calidum denserier ignem
- nec rare fieri, si partes ignis eandem
- naturam quam totus habet super ignis haberent.
- acrior ardor enim conductis partibus esset,
- languidior porro disiectis disque supatis.
- amplius hoc fieri nihil est quod posse rearis
- talibus in causis, ne dum variantia rerum
- tanta queat densis rarisque ex ignibus esse.
- Id quoque: si faciant admixtum rebus inane,
- denseri poterunt ignes rarique relinqui;
- sed quia multa sibi cernunt contraria quae sint
- et fugitant in rebus inane relinquere purum,
- ardua dum metuunt, amittunt vera viai
- nec rursum cernunt exempto rebus inane
- omnia denseri fierique ex omnibus unum
- corpus, nil ab se quod possit mittere raptim,
- aestifer ignis uti lumen iacit atque vaporem,
- ut videas non e stipatis partibus esse.
- Quod si forte alia credunt ratione potesse
- ignis in coetu stingui mutareque corpus,
- scilicet ex nulla facere id si parte reparcent,
- occidet ad nihilum ni mirum funditus ardor
- omnis et e nihilo fient quae cumque creantur;
- nam quod cumque suis mutatum finibus exit,
- continuo hoc mors est illius quod fuit ante.
- proinde aliquid superare necesse est incolume ollis,