De Rerum Natura

Lucretius

-

  1. discidium parere et nexus exsolvere posset.
  2. quod nunc, aeterno quia constant semine quaeque,
  3. donec vis obiit, quae res diverberet ictu
  4. aut intus penetret per inania dissoluatque,
  5. nullius exitium patitur natura videri.
  6. Praeterea quae cumque vetustate amovet aetas,
  7. si penitus peremit consumens materiem omnem,
  8. unde animale genus generatim in lumina vitae
  9. redducit Venus, aut redductum daedala tellus
  10. unde alit atque auget generatim pabula praebens?
  11. unde mare ingenuei fontes externaque longe
  12. flumina suppeditant? unde aether sidera pascit?
  13. omnia enim debet, mortali corpore quae sunt,
  14. infinita aetas consumpse ante acta diesque.
  15. quod si in eo spatio atque ante acta aetate fuere
  16. e quibus haec rerum consistit summa refecta,
  17. inmortali sunt natura praedita certe.
  18. haud igitur possunt ad nilum quaeque reverti.
  19. Denique res omnis eadem vis causaque volgo
  20. conficeret, nisi materies aeterna teneret,
  21. inter se nexus minus aut magis indupedita;
  22. tactus enim leti satis esset causa profecto,
  23. quippe ubi nulla forent aeterno corpore, quorum
  24. contextum vis deberet dissolvere quaeque.
  25. at nunc, inter se quia nexus principiorum
  26. dissimiles constant aeternaque materies est,
  27. incolumi remanent res corpore, dum satis acris
  28. vis obeat pro textura cuiusque reperta.
  29. haud igitur redit ad nihilum res ulla, sed omnes
  30. discidio redeunt in corpora materiai.
  31. postremo pereunt imbres, ubi eos pater aether
  32. in gremium matris terrai praecipitavit;
  33. at nitidae surgunt fruges ramique virescunt
  34. arboribus, crescunt ipsae fetuque gravantur.
  35. hinc alitur porro nostrum genus atque ferarum,
  36. hinc laetas urbes pueris florere videmus
  37. frondiferasque novis avibus canere undique silvas,
  38. hinc fessae pecudes pinguis per pabula laeta
  39. corpora deponunt et candens lacteus umor
  40. uberibus manat distentis, hinc nova proles
  41. artubus infirmis teneras lasciva per herbas
  42. ludit lacte mero mentes perculsa novellas.
  43. haud igitur penitus pereunt quaecumque videntur,
  44. quando alit ex alio reficit natura nec ullam
  45. rem gigni patitur nisi morte adiuta aliena.
  46. Nunc age, res quoniam docui non posse creari
  47. de nihilo neque item genitas ad nil revocari,
  48. ne qua forte tamen coeptes diffidere dictis,
  49. quod nequeunt oculis rerum primordia cerni,
  50. accipe praeterea quae corpora tute necessest
  51. confiteare esse in rebus nec posse videri.
  52. Principio venti vis verberat incita corpus
  53. ingentisque ruit navis et nubila differt,
  54. inter dum rapido percurrens turbine campos
  55. arboribus magnis sternit montisque supremos
  56. silvifragis vexat flabris: ita perfurit acri
  57. cum fremitu saevitque minaci murmure pontus.
  58. sunt igitur venti ni mirum corpora caeca,
  59. quae mare, quae terras, quae denique nubila caeli
  60. verrunt ac subito vexantia turbine raptant,
  61. nec ratione fluunt alia stragemque propagant
  62. et cum mollis aquae fertur natura repente
  63. flumine abundanti, quam largis imbribus auget
  64. montibus ex altis magnus decursus aquai
  65. fragmina coniciens silvarum arbustaque tota,
  66. nec validi possunt pontes venientis aquai
  67. vim subitam tolerare: ita magno turbidus imbri
  68. molibus incurrit validis cum viribus amnis,
  69. dat sonitu magno stragem volvitque sub undis
  70. grandia saxa, ruit qua quidquid fluctibus obstat.
  71. sic igitur debent venti quoque flamina ferri,
  72. quae vel uti validum cum flumen procubuere
  73. quam libet in partem, trudunt res ante ruuntque