Brutus

quin etiam memini, cum in accusatibne sua Q. Gallio crimini[*](crimini vulg.: crimine L ) dedisset sibi eum venenum paravisse idque a se esse deprensum seseque chirographa testificationes indicia quaestiones manifestam rem deferre[*](differe L: corr. M2 ) diceret deque eo crimine accurate et exquisite disputavisset, me in respondendo, cum essem argumentatus, quantum res ferebat, hoc ipsum etiam posuisse pro argumento, quod ille, cum pestem capitis sui, cum indicia mortis[*](insidias mortis maluit Kayser ) se comperisse manifesto et[*](comperisse m. et sed. Eberhard ) manu tenere diceret, tam solute egisset, tam leniter, tam oscitanter. 'Tu istuc,

M. Calidi, nisi fingeres, sic ageres? praesertim cum[*](cum L ) ista eloquentia[*](summa Martha praesertim ista eloquentia: cum Lambinus ) alienorum hominum pericula defendere acerrime soleas[*](soleas vulg.: soles L ), tuum neglegeres ? Vbi dolor? ubi ardor animi, qui etiam ex infantium ingeniis elicere voces et querelas solet? Nulla perturbatio animi, nulla corporis, non frons[*](non frons Quintil. xi. 3. 123: frons non L) percussa, non femur; pedis, quod minimum est, nulla supplosio. Itaque[*](abest Quintil. ) tantum afuit ut inflammares nostros animos, somnum isto loco vix tenebamus.' Sic nos summi oratoris vel sanitate vel vitio pro argumento ad diluendum crimen usi sumus.

tum Brutus: Atque dubitamus, inquit, utrum ista sanitas fuerit an vitium? Quis enim non fateatur, cum ex omnibus oratoris laudibus longe ista sit maxima, inflammare animos audientium et quocumque res postulet modo flectere, qui hac virtute caruerit, id ei quod maximum fuerit defuisse? sit sane ita, inquam; sed redeamus ad eum qui iam unus restat, Hortensium, tum de nobismet ipsis, quoniam id etiam, Brute, postulas, pauca dicemus. Quamquam facienda mentio est, ut quidem mihi videtur, duorum adulescentium, qui si diutius vixissent magnam essent eloquentiae laudem consecuti.