Pseudolus

Plautus, Titus Maccius

Plautus. Leo, Friedrich

  1. ex multis atque exquire illinc unum qui certus siet.
Cal.
  1. Iam hic faxo aderit.—
Ps.
  1. Potin ut abeas? tibi moram dictis creas.
  1. postquam illic hinc abiit, tu astas solus, Pseudole.
  2. quid nunc acturu’(s e)s, postquam erili filio
  3. largitu’(s e)s dictis dapsilis? ubi sunt ea?
  4. quoi neque paratast gutta certi consili,
  5. neque adeo argenti—neque nunc quid faciam scio.
  6. neque exordiri primum unde occipias habes,
  7. neque ad détexundam telam certos terminos.
  8. sed quasi poeta, tabulas cum cepit sibi,
  9. quaerit quod nusquamst gentium, reperit tamen,
  10. facit illud veri simile, quod mendacium est,
  11. nunc ego poeta fiam: viginti minas,
  12. quae nusquam nunc sunt gentium, inveniam tamen.
  13. atque ego me iam pridem huic daturum dixeram
  14. et volui inicere tragulam in nostrum senem;
  15. verum is nescio quo pacto praesensit prius.
  16. sed comprimundast vox mihi atque oratio:
  17. erum eccum video húc Simonem una simul
  18. cum suo vicino Calliphone incedere.
  19. ex hoc sepulcro vetere viginti minas
  20. effodiam ego hodie, quas dem erili filio.
  21. nunc huc concedam, unde horum sermonem legam.
Simo
  1. Si de damnosis aut si dé amatoribus
  2. dictator fiat nunc Athenis Atticis,
  3. nemo anteveniat filio, credo, meo:
  4. ita nunc per urbem solus sermoni omnibust,