Eclogues

Virgil

Vergil. The Bucolics, Aeneid, and Georgics Of Virgil. Greenough, J.B., editor. Boston: Ginn and Company, 1881.

  • Aegle, Naiadum pulcherrima,—iamque videnti
  • sanguineis frontem moris et tempora pingit.
  • Ille dolum ridens, “Quo vincula nectitis?” inquit;
  • “solvite me, pueri; satis est potuisse videri:
  • carmina, quae voltis, cognoscite; carmina vobis,
  • huic aliud mercedis erit.” Simul incipit ipse.
  • Tum vero in numerum Faunosque ferasque videres
  • ludere, tum rigidas motare cacumina quercus;
  • nec tantum Phoebo gaudet Parnasia rupes,
  • nec tantum Rhodope miratur et Ismarus Orphea.
  • Namque canebat, uti magnum per inane coacta
  • semina terrarumque animaeque marisque fuissent,
  • et liquidi simul ignis; ut his exordia primis
  • omnia et ipse tener mundi concreverit orbis;
  • tum durare solum et discludere Nerea ponto
  • coeperit, et rerum paulatim sumere formas;
  • iamque novum terrae stupeant lucescere solem,
  • altius atque cadant submotis nubibus imbres;
  • incipiant silvae cum primum surgere, cumque
  • rara per ignaros errent animalia montis.