Demonax

Lucian of Samosata

Lucian of Samosata, Demonax, Lucian vol. 1, Harmon, Harvard, 1961

Ἰδὼν δέ τινα τῶν εὐπαρύφων ἐπὶ τῷ πλάτει 41 τῆς πορφύρας μέγα φρονοῦντα, κύψας αὐτοῦ πρὸς τὸ οὖς καὶ τῆς ἐσθῆτος λαβόμενος καὶ δείξας, [*](1 πεποιήκει Bekker: πεποίηκεν MSS.)

164
Τοῦτο μέντοι πρὸ σοῦ πρόβατον ἐφόρει καὶ ἦν πρόβατον.

Ἐπεὶ μέντοι λουόμενος ὤκνησεν ἐς τὸ ὕδωρ 42 ζέον ἐμβῆναι, καὶ ᾐτιάσατό τις ὡς ἀποδειλιάσαντα, Εἰπέ μοι, ἔφη, ὑπὲρ πατρίδος αὐτὸ πείσεσθαι ἔμελλον;

Ἐρομένου δέ τινος, Ποῖα νομίζεις εἶναι τὰ ἐν 43 Ἅίδου; Περίμεινον, ἔφη, κἀκεῖθέν σοι ἐπιστελῶ.

Ἀδμήτῳ δέ τινι ποιητῇ φαύλῳ λέγοντι γεγραφέναι 44 μονόστιχον ἐπίγραμμα, ὅπερ ἐν ταῖς διαθήκαις κεκέλευκεν ἐπιγραφῆναι αὑτοῦ τῇ στήλῃ— οὐ χεῖρον δὲ καὶ αὐτὸ εἰπεῖν,

  • Γαῖα λάβ᾿ Ἀδμήτου ἔλυτρον, βῆ δʼ εἰς θεὸν
  • αὐτόςγελάσας
  • εἶπὲν, Οὕτω καλόν ἐστιν, ὦ Ἄδμητε, τὸ ἐπίγραμμα, ὥστε ἐβουλόμην αὐτὸ ἤδη ἐπιγεγράφθαι.

    Ἰδὼν δέ τις ἐπὶ τῶν σκελῶν αὐτοῦ οἷα τοῖς 45 γέρουσιν ἐπιεικῶς γίνεται, ἤρετο, Τί τοῦτο, ὦ Δημῶναξ; ὁ δὲ μειδιάσας, Χάρων με ἔδακεν, ἔφη.

    Καὶ μέντοι καὶ Λακεδαιμόνιόν τινα ἰδὼν τὸν 46 αὑτοῦ οἰκέτην μαστιγοῦντα, Παῦσαι, ἔφη, ὁμότιμον σαυτοῦ τὸν δοῦλον ἀποφαίνων.

    Δανάης δέ τινος πρὸς τὸν ἀδελφὸν δίκην 47 ἐχούσης, Κρίθητι, ἔφη. οὐ γὰρ εἶ Δανάη ἡ Ἀκρισίου θυγάτηρ.

    Μάλιστα δὲ ἐπολέμει τοῖς οὐ πρὸς ἀλήθειαν 48 ἀλλὰ πρὸς ἐπίδειξιν φιλοσοφοῦσιν· ἕνα γοῦν ἰδὼν Κυνικὸν τρίβωνα μὲν καὶ πήραν ἔχοντα, ἀντὶ δὲ

    166
    τῆς βακτηρίας ὕπερον, καὶ κεκραγότα καὶ λέγοντα ὅτι Ἀντισθένους καὶ Κράτητος καὶ Διογένους ἐστὶ ζηλωτής, Μὴ ψεύδου, ἔφη, σὺ γὰρ Ὑπερείδου μαθητὴς ὢν τυγχάνεις.

    Ἐπεὶ μέντοι πολλοὺς τῶν ἀθλητῶν ἑώρα 49 κακομαχοῦντας καὶ παρὰ τὸν νόμον τὸν ἐναγώνιον ἀντὶ τοῦ παγκρατιάζειν δάκνοντας, Οὐκ ἀπεικότως, ἔφη, τοὺς νῦν ἀθλητὰς οἱ παρομαρτοῦντες λέοντας καλοῦσιν.

    Ἀστεῖον δὲ κἀκεῖνο αὐτοῦ καὶ δηκτικὸν ἅμα 50 τὸ πρὸς τὸν ἀνθύπατον εἰρημένον· ἦν μὲν γὰρ τῶν πιττουμένων τὰ σκέλη καὶ τὸ σῶμα ὅλον· Κυνικοῦ δέ τινος ἐπὶ λίθον ἀναβάντος καὶ αὐτὸ τοῦτο κατηγοροῦντος αὐτοῦ καὶ εἰς κιναιδίαν διαβάλλοντος, ἀγανακτήσας καὶ κατασπασθῆναι τὸν Κυνικὸν κελεύσας ἔμελλεν ἢ ξύλοις συντρίψειν ἢ καὶ φυγῇ ζημιώσειν· ἀλλ᾿ ὅ γε Δημῶναξ παρατυχὼν παρῃτεῖτο συγγνώμην ἔχειν αὐτῷ κατά τινα πάτριον τοῖς Κυνικοῖς παρρησίαν θρασυνομένῳ. εἰπόντος δὲ τοῦ ἀνθυπάτου, Νῦν μέν σοι ἀφίημι αὐτόν, ἂν δὲ ὕστερον τοιοῦτόν τι τολμήσῃ, τι παθεῖν ἄξιός ἐστιν; καὶ ὁ Δημῶναξ, Δρωπακισθῆναι τότε αὐτὸν κέλευσον.

    Ἄλλῳ δέ τινι στρατοπέδων ἅμα καὶ ἔθνους 51 τοῦ μεγίστου τὴν ἀρχὴν ἐμπιστευθέντι ἐκ βασιλέως ἐρομένῳ, πῶς ἄριστα ἄρξει; Ἀοργήτως, ἔφη, καὶ ὀλίγα μὲν λαλῶν, πολλὰ δὲ ἀκούων.

    Ἐρομένῳ δέ τινι εἰ καὶ αὐτὸς πλακοῦντας 52 ἐσθίοι, Οἴει οὖν, ἔφη, τοῖς μωροῖς τὰς μελίσσας τιθέναι τὰ κηρία;

    168

    Πρὸς δὲ τῇ Ποικίλῃ ἀνδριάντα ἰδὼν τὸν χεῖρα 53 ἀποκεκομμένον, ὀψὲ ἔφη Ἀθηναίους εἰκόνι χαλκῇ τετιμηκέναι τὸν Κυνέγειρον.

    Καὶ μὴν καὶ Ῥουφῖνον τὸν Κύπριον—λέγω 54 δὴ τὸν χωλὸν τὸν ἐκ τοῦ περιπάτου—ἰδὼν ἐπὶ πολὺ τοῖς περιπάτοις ἐνδιατρίβοντα, Οὐδέν ἐστιν, ἔφη, ἀναισχυντότερον χωλοῦ Περιπατητικοῦ.

    Ἐπεὶ δέ ποτε ὁ Ἐπικτητος ἐπιτιμῶν ἅμα συνεβούλευεν 55 αὐτῷ ἀγαγέσθαι γυναῖκα καὶ παιδοποιήσασθαι —πρέπειν γὰρ καὶ τοῦτο φιλοσόφῳ ἀνδρὶ ἕτερον ἀντ᾿ αὐτοῦ καταλιπεῖν τῇ φύσει— ἐλεγκτικώτατα πρὸς αὐτὸν ἀπεκρίνατο, Οὐκοῦν, Ἐπίκτητε, δός μοι μίαν τῶν σαυτοῦ θυγατέρων.

    Καὶ μὴν τὸ πρὸς Ἑρμμῖνον τὸν Ἀριστοτελικὸν 56 ἄξιον ἀπομνημονεῦσαι· εἰδὼς γὰρ αὐτὸν παγκάκιστον μὲν ὄντα καὶ μυρία κακὰ ἐργαζόμενον, τὸν Ἀριστοτέλη δ᾿ ἐπαινοῦντα1 καὶ διὰ στόματος αὐτοῦ τὰς δέκα κατηγορίας ἔχοντα, Ἑρμῖνε, ἔφη, ἀληθῶς ἄξιος εἶ δέκα κατηγοριῶν.

    Ἀθηναίων δὲ σκεπτομένων κατὰ ζῆλον τὸν πρὸς 57 Κορινθίους καταστήσασθαι θέαν μονομάχων, προελθὼν εἰς αὐτούς, Μὴ πρότερον ταῦτα, ὦ Ἀθηναῖοι, ψηφίσησθε, ἂν μὴ τοῦ Ἐλέου τὸν βωμὸν καθέλητε.

    Ἐπεὶ δὲ εἰς Ὀλυμπίαν ποτὲ ἐλθόντι αὐτῷ 58 Ἠλεῖοι εἰκόνα χαλκῆν ἐψηφίσαντο, Μηδαμῶς τοῦτο, ἔφη, ὦ ἄνδρες Ἠλεῖοι, μὴ δόξητε ὀνειδίζειν τοῖς προγόνοις ὑμῶν, ὅτι μήτε Σωκράτους μήτε Διογένους εἰκόνα ἀνατεθείκασιν.

    [*](1 δʼ ἐπαινοῦντα A. M. H. : δὲ θαυμάζοντα Fritzsche: Ἀριστοτέλη καὶ MSS., Nilén, who sets the comma after Ἀριστοτέλπη.)
    170

    Ἤκουσα δὲ αὐτοῦ ποτε καὶ πρὸς τὸν --- 59 τὸν1 τῶν νόμων ἔμπειρον ταῦτα λέγοντος, ὅτι κινδυνεύουσιν ἄχρηστοι εἶναι οἱ νόμοι, ἄν τε πονηροῖς ἄν τε ἀγαθοῖς γράφωνται· οἱ μὲν γὰρ οὐ δέονται νόμων, οἱ δὲ ὑπὸ νόμων οὐδὲν βελτίους γίγνονται.

    Τῶν δὲ Ὁμήρου στίχον ἕνα ᾖδεν μάλιστα— 60 κάτθαν᾿ ὁμῶς ὅ τ᾿  ἀεργὸς ἀνὴρ ὅ τε πολλὰ ἐοργώς.