silua beata suas, nunc pomis dulcior usus nectareusque sapor, uiuis nunc floribus halat tellus et absenti tristes perstringit odore. o quam non eadem meritis, paradise, rependis! te magis extollit conlatio deteriorum et peiora facis, miseris quae sola supersunt. hic uitae perit almus amor, penuria rerum insinuat iam dulce mori, ni maior egestas succurrat grauiore malo; nam uiscera edendi incendens rabie per cunctas ducit edaces, quas sterilis dat silua, dapes cogitque malignis herbarum dubias passim radicibus escas explorare cibis uitamque euadere talem ipsa fames non posse facit, quae uelle coegit. tandem cunctarum, quibus indiget usus, egenos atque inopes rerum docuit res ultima summi auxilium sperare patris: prostratus uterque membra solo lacrimis tantum mutique doloris, dum pudor iniustis subducit uerba querellis, inmoritur senio. sed postquam reddita mens est,