<GetPassage xmlns:tei="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns="http://chs.harvard.edu/xmlns/cts">
            <request>
                <requestName>GetPassage</requestName>
                <requestUrn>urn:cts:latinLit:stoa0275.stoa024.opp-lat1:14</requestUrn>
            </request>
            <reply>
                <urn>urn:cts:latinLit:stoa0275.stoa024.opp-lat1:14</urn>
                <passage>
                    <TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0"><text><body><div type="edition" n="urn:cts:latinLit:stoa0275.stoa024.opp-lat1" xml:lang="lat"><div type="textpart" subtype="chapter" n="14"><p>Celerum manente forma eius in suo ordine quantumlibet 
quaeras et tractes et omnem libidinem curiositatis effundas, si quid
tibi videtur vel ambiguitate pendere vel obscuritate obumbrari.
Est utique frater aliqui doctor gratia scientiae donatus, est aliqui
inter exercitatos, conversatus aliqui tecum curiosus, tecum tamen
quaerens novissime ignorare te melius sciet, ne quod non debeas
noris, quia quod debeas nosti. Fides, inquit, tua te salvum fecit, <bibl n="Luc. XVIII, 42."/>
non exercitatio scripturarum. Fides in regula posita est; habet
legem et salutem de observatione legis: exercitatio autem in curiositate
consistit, habens gloriam solam de peritiae studio. Cedat
curiositas fidei, cedat gloria saluti. Certe aut non obstrepant, aut
quiescant. Adversus regulam nihil scire omnia scire est. Ut non
inimici essent veritatis haeretici, ut de refugiendis eis non praemoneremur,
quale est conferre cum hominibus qui et ipsi adhuc
se quaerere profiteantur? Si enim adhuc vere quaerunt, nihil
adhuc certi repererunt, et ideo, quaecunque videntur interim
tenere, dubitationem suam ostendunt, quamdiu quaerunt. Itaque <bibl n="Matth. XV, 14."/>
tu, qui perinde quaeris, spectans ad eos qui et ipsi quaerunt,
dubius ad dubios, incertus ad incertos, caecus a caecis in
foveam deducaris necesse est. Sed cum decipiendi gratia praetendant
se adhuc quaerere, ut nobis per sollicitudinis iniectionem
tractatus suos insinuent, denique ubi adierunt ad nos,
statim quae dicebant quaerenda esse defendant, iam illos sic
<pb xml:id="v.2.p.16"/>

debemus refutare, ut sciant nos non Christo, sed sibi negatores
esse. Cum enim quaerunt adhuc, nondum tenet; cum autem non
tenent, nondum crediderunt; cum autem nondum crediderunt,
non sunt Christiani. At cum tenent quidem et credunt, quaerendum
tamen dicunt, ut defendant. Antequam defendant, negant
quod confitentur se nondum credidisse, dum quaerunt Qui ergo
nec sibi sunt Christiani, quanto magis nobis? Qui per fallaciam
veniunt, qualem fidem disputant? Cui veritati patrocinantur qui
eam a mendacio inducunt? Sed ipsi de scripturis agunt, et
de scripturis suadent! Aliunde scilicet loqui possent de rebus
fidei, nisi ex litteris fidei?</p></div></div></body></text></TEI>
                </passage>
            </reply>
            </GetPassage>