Quibus rebus offensus Deus maximeque malitia hominum,
quae ultra modum processerat, delere penitus humanum genus
decreuerat. sed
exemit sententiae.
idem admonitus a Deo diluuium terris imminere,
aream inmensae magnitudinis ex lignis contexuit ac bitumine
illitam inpenetrabilem aquis reddidit, qua ille cum uxore ac
filiis tribus et totidem nuribus clausus: uolucrum etiam paria
itidemque diuersi generis bestiarum eodem claustro recepta, reliqua
omnia diluuio absumpta.
igitur Noe, cum iam imbrium uim
destitisse et quieto in salo arcam circumferri intellegeret, ratus,
id quod erat, aquas decedere, coruum primum explorandae rei
gratia, eoque non reuertente — ut ego conicio, cadaueribus detentum
— emisit columbam: quae cum consistendi locum non repperisset,
reuersa est.
rursum emissa folium oliuae retulit, manifestum
indicium, nudari cacumina arborum. tertio demum emissa
non rediit: unde animadversum aquas destitisse.
ita Noe aream
egressus est. id gestum a mundi exordio post annos, ut ego
comperio, n cc duos et quadraginta.