Christe, graves hominum semper miserate labores, qui patria virtute cluis propriaque, Sed una, (unum namque Deum colimus de nomine utroque, non tamen et solum, quia tu Deus ex Patre, Christe,)dissere, rex noster, quo milite pellere culpasmens armata queat nostri de pectoris antro, exoritur quotiens turbatis sensibus intus seditio atque animam morborum rixa fatigat, quod tunc praesidium pro libertate tuenda quaeve acies furiis inter praecordia mixtis obsistat meliore manu. nec enim, bone ductor,magnarum virtutum inopes nervisque carentesChristicolas vitiis populantibus exposuisti,ipse salutiferas obsesso in corpore turmasdepugnare iubes, ipse excellentibus armas artibus ingenium, quibus ad ludibria cordisoppugnanda potens tibi dimicet et tibi vincat,vincendi praesens ratio est, si comminus ipsasVirtutum facies et conluctantia contraviribus infestis liceat portenta notare.