ille in praecelso residebat forte sedili, conspicuo solio excellens nimiumque superba ambitione tumens, subito cum sanctus ad ipsum aspiciens uidet horrentis tetrique cruentam daemonis insani speciem ceruice reclinis innexam toto pronam decumbere nisu. quam procul ut flatu benedicti contigit oris sanctus et admoto uerbi terrore fugauit, ignarus socii se credidit Auitianus excepisse grauem maledicti\' in imagine poenam. ille refert: \'ne crede meo te forte notatum iudicio aut subiti signum hoc existere motus. haec pietas, non ira fuit, quae saeuit in hostem, pro misero miserata dolet. prorumpit in illum hic noster toto penitus de pectore flatus, quem premere horrendo celsa haec subsellia nisu quemque tuae pronum ceruici incumbere uidi. desine iam talis collegia ferre latronis, consiliis plus crede piis. deprensa fugetur calliditas, experta dolos cautella repellat.