Agie, sancte deus, uigor ignee, celse Sabaoth! teque genus hominum celebrat sermone frequenti. te pecudes uolucresque sonant, te muta loquuntur, te canit omne nemus, colles uallesque supinae; te uenti strepitant, pelagi te murmurat unda. sacrorum ritu uario templisque dicatis in nemore incluso, sculptis de marmore templis, aere cauo positis signis picturaque inani, te gentes populique colunt, tibi uota precesque suscipiunt, numenque tuum nomenque requirunt. Ac uelut in tenebris errat, cui lumen ademptum: sentit adesse hominem; qui sit, ubi denique sistat, nescit, et ignarus per inania brachia iactat, prendere si possit tactumque adsistere saltem: non aliter gentes, caecis erroribus actae, ante oculos positum quaerunt; sed lumine cassae. transiliunt ipsum quem quaerunt; ludicra captant effigiesque locant uarias et nomina mille imponunt uni, si possit adesse uocatus. illos culpa premit grauior, quibus adstitit ipse