Semina sic uersis creduntur arida terris Et penitus fixis putrescunt mortua sulcis, Inde reparatis animatur culmus aristis Et iterum uiuis flauescunt fortia granis Consurguntque nouae uario cum faenore messes. Sidera cuncta cadent, iterum renata lucescent, Et dies in densam moritur cum lumine noctem, Occidit inque diem nox rebus luce retectis Ac dies alta suis iterum resurgit in astris. Solque cadit supero splendorifer lumine claro, Lux perit umbrato uenienti uespere mundo Et remeat toto renouatque gaudia saeclo: Sic cremata suo uiuit de funere foenix Extemploque suo uolucris resurgit e busto. Et nudata foliis suo tempore fructicat arbor Adque iterum pomi curuat ex germine ramos. Ergo ut ad uocem mundo tremente diuinam Et penitus motis uirtutibus aeris alti Tunc fragor insolitus et maxima murmura caeli Promouente Deo, ueniente iudice mundi: