Tu quoque, quisque tibi Deus est, dic uota precesque Indigetans patrium supplex inflectito numen. Exin quis culpae proprior, quis causa procellae Discere sorte placet, nec sors mentitur Ionan. Tunc rogitant: quis et unde hominum, quis denique rerum, Quo populo, qua sede cluis? famulum ille fatetur Praetimidumque Dei, qui caelum sustulit alte, Qui terram posuit, qui totum corpore fudit: . Ipsius et sese profugum causasque reuelat. Deriguere metu quid nos igitur tibi culpae? Quid fore nunc ? quonam placabimus aequora pacto? Namque magis multoque magis freta saeua tumebant. Tum Domini uates ingestu spiritus infit: En ego tempestas, ego tota insania mundi, In me, inquit, uobis aether ruit et mare surgit, In me terra procul, mors proxima, nulla Dei spes. Quin dato praecipitem causam, nauemque leuantes Vnum onus hoc magnum pelago iactate uolenti. Ast illi frustra nituntur uertere cursum In reditum, nec clauus enim torqueri sinebat,