Ipsa quidem Virtus pretium sibi, solaque lateFortunae secura nitet nec fascibus ulliserigitur plausuve petit clarescere vulgi.nil opis externae cupiens, nil indiga laudis,divitiis animosa suis inmotaque cunctis casibus ex alta mortalia despicit arce.attamen invitam blande vestigat et ultroambit honor: docuit totiens a rure profectuslictor et in mediis consul quaesitus aratris.te quoque naturae sacris mundique vacantem, emeritum pridem desudatisque remotumiudiciis eadem rursum complexa potestasevehit et reducem notis imponit habenis.accedunt trabeae: nil iam, Theodore, relictum,quo virtus animo crescat vel splendor honori.1 culmen utrumque tenes: talem te protinus anniformavere rudes, et dignum vita curulitraxit iter primaeque senes cessere iuventae.iam tum canities animi, iam dulce loquendipondus et attonitas sermo qui duceret aures,