Ad quem scripseram tres libros, quorum titulus est De
peccatorum meritis et remissione, ubi diligenter disputatur etiam
de baptismo paruulorum, rescripsit mihi se fuisse permotum, quod
dixerim fieri posse, ut sit homo sine peccato, si uoluntas eius non desit
ope adiuuante diuina, quamuis nemo tam perfectae iustitiae in hac
uita uel fuerit uel sit uel futurus sit. quaesiuit enim, quomodo dixerim
posse fieri, cuius rei desit exemplum. propter hanc eius
inquisitionem scripsi librum, cuius est titulus De spiritu et littera.
pertractans apostolicam sententiam, ubi ait: littera occidit, spiritus
autem uiuificat.
In quo libro, quantum deus adiuuit, atrociter disputaui contra
inimicos gratiae dei, qua iustificatur inpius. cum autem agerem de
obseruationibus Iudaeorum a quibusdam escis secundum ueterem
legem abstinentium, dixi: quarundam escarum cerem
moniae. quod nomen non est in usu sanctarum litterarum. ideo
tamen mihi congruens uisum est, quod a carendo appellatas ceremonias
quasi carimonias memoria tenebam eo, quod obseruantes
careant his rebus, a quibus se abstinent. quod si est origo huius
nominis, quae abhorret a uera religione, secundum hanc ego non
sum locutus, sed secundum istam, quam supra memoraui.
Hic liber sic incipit: Lectis opusculis, quae ad te nuper
elaboraui, fili carissime Marcelline.
82,18 20 cf. Gell. Xoct. Att. IV 9, 8