Eodem tempore quidam Vincentius Victor in Mauritania
Caesariensi inuenit apud Hispanum quendam presbyterum Petrum
nonnullum opusculum meum, ubi quodam loco de origine animae
hominum singulorum, utrum ex illa primi hominis ac deinde ex
parentibus propagentur an sicut illi uni sine ulla propagatione
singulae singulis dentur, me nescire confessus sum, uerum tamen
scire animam non corpus esse, sed spiritum, et contra ista mea
ad eundem Petrum scripsit ille duos libros, quos mihi de Caesarea
Renatus monachus misit. quibus ego lectis responsione mea
quattuor reddidi, unum ad Renatum monachum, alterum ad
presbyterum Petrum et duos ad eundem Victorem. sed ad Petrum
quamuis habeat libri prolixitatem, tamen epistula est, quam nolui
a tribus ceteris separare. in his autem omnibus, in quibus multa
necessaria disseruntur, defendi de origine animarum, quae singulis
hominibus dantur, cunctationem meam et multos errores atque
prauitates praesumptionis cius ostendi. quem tamen iuuenem non
praepropere detestandum, sed adhuc docendum quanta potui
lenitate tractaui et ab eo scripta correctionis eius accepi.
Huius operis liber ad Renatum sic incipit: Sinceritatem
tuam nos, ad Petrum autem sic: Domino dilectissimo fratri et
conpresbytero Petro; duorum uero nouissimorum ad Vincentium
Victorem primus sic incipit: Quod mihi ad te scribendum putaui.
Knodl cum CD1, sed e/. p. 336,2 et ceterorum
codicum Retraeiationum lectionem