Homo enim natus ex muliere breuis uitae
et plenus iracundiae: poenae. et hunc fecisti uenire
in iudicium coram te? quamuis ita mortalis sit, et ipse
habet tamen unde rationem reddat; exigitur enim de illo
quod potest, quamuis perparum possit. dinumerati enim
sunt menses eius apud te: eo enim quod temporalis est,
de peccato conuincitur; nam aeternum illum tu feceras.
discede ab eo; sine, requiescat: secundum opinionem
carnalis et animalis hominis, cui totum bonum haec uita est.
et ideo sibi uult parci, ut fruatur hac uita. est enim arbori
spes: inridenter haec pronuntianda. utique enim magis est
spes homini: quod carnales nolunt credere. uir uero cum
mortuus fuerit, abiit: et hic ironicos. tempore enim
9 Iob 13, 27 10 Iob 13, 28 11 Iob 13, 28 13 Iob 14, 1 14 Iob
14, 3 17 Iob 14, 5 20 lob 14, 6 22 lob 14, 7 24 lob 14, 10
25 lob 14, 11 C mea inclusi; abest enim enim pag. 537, 16
2 autj et S 3 sum TPCbd 4 cum ergo G 5 hoc T 7 superbierint C
8 imposuisti Hier 9 et om. Hier 10 ueterisco S 11 aut] uel S
ut inclusi om. b sicut S 12 tinea b 13 ex] de SHier breui
uiuena tempore et plenus sqq. b 14 iracundia S poenae] plene Cb
uenire fecisti Hier 17 perparum] parumper P 21 et animalis om. G
23 magna b 24 hominis b cum] si S 25 hyronicos GTC ironicos P
ironicwç d ironia est b; his uerbis fin. cap. XIII in b
locis, ubi accessus et recessus fit, uel quod omnia litora
latenter minuuntur et augentur, horis lunaribus, id est cum
oritur luna, uel nobis uel aliis usque ad medium caelum
crescit et inde minuitur. usquequo caelum est, non consuetur:
ad nouum, id est ipsi caelo. atque utinam apud
inferos me custodisses: usque adeo est spes resurrectionis,
ut iam et his carerem uitae incertis. et abscondisses
me, donec requiesceret ira tua: hinc est: abscondere
pusillum, donec transeat ira domini, id est, donec
transeat ista mortalitas et ad resurrectionem ueniatur. si
enim mortuus fuerit homo, uiuet: nam haec non est
uita. consummatis diebus uitae suae: tunc uiuet. deinde
uocabis et ego respondebo tibi: oboediens tibi sine impedimento
mortalitatis. signasti in sacculo iniquitates
meas: ut redderes mihi. a;dnotasti si quid inuitus erraui:
etiam hoc adnotasti. inuitum autem errare peccati poena est.
et quidem mons cadens defluit: ita et homo ex altitudine
et firmitate sua cecidit. et petra ueterascit in loco
suo: ut homo in genere suo et condicione sua. et alluuione
frequentium gurgitum: quasi et homo ita ad exilitatem
perductus sit, cum crebris cupiditatum alluuionibus
adteritur. spem uero hominis perdidisti: gradus fecit de
monte ad petram, a petra ad lapides, a lapidibus ad arenam,
quia has minutiones carnales patiuntur. et bene iam "perdidisti"
dixit. inpulisti enim in finem: in consumptionem,
11 Iob Iob 14, 14 13 Iob 14, 14 Iob 14, 15 15 Iob 14, 17
16 Iob 14, 17 18 Iob 14, 18 19 Iob 14, 18 20 Iob 14, 19 23 Iob
14, 19 26 Iob 14, 20 2 fit] sit T 3 minuantur GP augentur] allegentur G id est]
scilicet bd 4 prius uel] in C caelum] mensem TCb 5 consuetur .
ad nonum (Mc coni.) b 8 incertę b 13 consumatis G consumatus S
16 inuitus om. S 17 poena peccati TCbd 18 quidam C defluet S
homo] hoc G 19 ueterescit S 20 illuuione G 21 ad] et C
25 munitiones. G mutationes b 26 enim] eum S
eius, dimisisti eum: cum imago dei in eo exterminata est.
et cum multi fuerint filii eius, nescit: quia moritur,
quamuis propagetur soboles. sed carnes eius super eum
doluerunt: id est, talem condicionem suam homo carnaliter
dolet et animaliter luget; spiritalis enim nouit, quia etsi exterior
homo corrumpitur, sed interior renouatur de
die in diem, quia hoc fieri sentit in semet ipso.