Ad haec ego risum subicio: Benigne
inquam Et prospicue Demeas meus in me consuluit, qui peregrinaturum tali viro conciliavit, in cuius hospitio
nec fumi nec nidoris nebulam vererer,
et cum dicto modico secus progressus ostium accedo et ianuam firmiter oppessulatam pulsare vocaliter incipio.
heus tu
inquit Qui tam fortiter fores verberasti, sub qua specie mutuari cupis? An tu solus ignoras prater aurum argentumque nullum nos pignus admittere?
Meliora
inquam Ominare, et potius responde an intra aedes erum tuum offenderunt.
Plane;
inquit Sed quae causa quaestionis huius?
Litteras ei a Corinthio Demea scriptas ad cum reddo.
Dum annuntio,
inquit Hic ibidem me opperimino,
et cum dicto rursum foribus oppessulatis intro capessit. Modico deinde regressa patefactis foribus Rogat te
inquit. Intuli me eumque accubantum exiguo admodum grabatulo et commodum cenare incipientem invenio: assidebat pedes uxor et mensa vacua posita, cuius monstratu En
inquit Hospitium.
Bene
ego, et illico ei litteras Demeae trado.