Th. H. II 5,6. Huius loci pars est ad intervalla pertinens: quidam punicas et myrtos et lauros densiores seri iusserunt , in pedibus tamentamen ll. v. an tantum? novenis, malos amplius paulo, vel magis etiam piros magisque amygdalas et ficosficos TE1S. ficus rv.. Quam- quamquamquam ego (mutata distinctione). qmDd. quoE. quod v. del. S. quod iam D. optime diiudicabitdiiudicabit v. -cauit ll. an id diiudicabit? ramorum amplitudinis ratio locorumque ; et umbrae cuiusque arboris, quoniam has quoque observari oportet. breves sunt quamvis magnarum arborum, cumcum ego. om. ll. D U 318. quae v. ramosramis D. in orbem circinantcircinant ego. -nent v. -nat D2d. cercineat E. -nat D1. circinatis D. -nantium U 318., ut in malis pirisque ; eaedemeadem Ev. a. Verc. enormes cerasis, lauris.

(Varro I 16, 6. Pall. XII 7, 9). Iam quaedam umbrarum proprietas: iuglandumiuglandium dv. a. D. (item § 91). gravis et noxia, etiam capiti humano omnibusque iuxta satis. necat gramina et pinus, sed ventis utraque resistit, quoniam et protectaproiecta D cum Dal. sed cfr. XVI 35. vinearum ratione egentegent dv. aegent r. augent (iunctum cum stilicidia) D.. stilicidia pinus, quercus, ilicis ponderosissima, nullum cupressinulla com- praessi D2., umbra minima et in se convoluta. ficorum levislenis f., quamvis sparsa, ideoque inter vineas seri non vetentur. ulmorum lenislevis v. a. H., etiam nutriens, quacumque opacat. Attico haec quoque videtur e gravissimis, nec dubito, si emittantur in ramos; constrictae quidem illiusillius E1S. ullius DE2G. mollius d. noxiam esse non arbitror. iucunda et platani, quamquam crassa. licet graminigramina EU 319. credere non subnon sub ego. cfr. XIX 156. Pliniana p. 32. non soli ll. v. soli non U 319. non solum Müller emend. III 18. aliahaud alia v. a. D. laetius operientioperienti E. -imenti d. -iente Dv. torostoros v. cfr. XXII 76. -rus ll. -ris Müller l. l.. populo nulla ludentibus foliis, pinguis alno, sed pascens sata. vitis sibi sufficit, mobili folio iactatuque crebro solem umbra temperans, eodem gravi protegens in imbre. omnium fere levis umbra, quorum pediculi longi. non fastidienda haec quoque scientia atque non in ultimis ponenda, quando satis quibusque umbra aut nutrix aut noverca est. iuglandum quidem pinorumque et picearum et abietis quaecumque attingereattigere dv. a. S. non dubie venenum.

Th. H. II 5, 6. C. III 7, 2. Cato 6, 1. (Colum. V 9, 7). Stilicidii brevis defiuitio est: omnium, quae proiectu frondis ita defenduntur, ut per ipsas non defluant imbres, stilla saeva est. ergo plurimum intererit hac in quaestione, terra, in qua seremus, in quantuman in quantum intervallum? arbores quasque alat. iam per se colles minora quaerunt intervalla . ventosis locis crebriores seri conducit, oleamoleam ego. olea ll.v. tamen maximo intervallo, de qua Catonis Italica sententia est in XXV pedibuspedes Cato 6, 1., plurimumplurimum DED. minimum, plurimum d(?)v. XXX seri. sed hoc variatur locorum natura. non aliaalia dv. alio r. maior in Baetica arbor, in Africa vero—fides penes auctores erit—miliarias vocari multas narrant a pondere olei, quod ferant annuo proventu. ideo LXXV pedes Mago intervallo dedit undique aut in macro solo ac duro atque ventoso, cum minimum, XLV.extr. cfr. Column. I 8, 14 Baetica quidem uberrimas messes inter oleas metit. illam inscientiaminscitiam v. a. H. pudendam esse convenietconueniet v. cum (com D2) uehi et ll. adultas interlucareinterlucare G. -uc- tare ll.v. iusto plus et in senectam praecipitare aut, utut om.dv. a. S. plerumque ipsis, qui posuere, coarguentibus imperitiam suam, totas excidere. nihil est foediusfoedius v. fidius ll agricolis quam gestaegestae v. castae ll. rei poenitentiapoeni- tentia v. potentia ll., multo iam ut praestet laxitatelaxitate dv. -tati r. delinqueredelingere D..

§ 59. Th. C. I 8, 1. Colum. arb. 20, 2. Verg. Geo. II 57. Varro I 41, 4. Th. C. I 8, 4.