Nititur , ut profugae desint alimenta senectae . Heu ! quanto est nostris dignior ipse malis ! Di melius ; quorum longe mihi maximus ille est, Qui nostras inopes noluit esse vias. Huic igitur meritas grates , ubicumque licebit, Pro tam mansueto pectore semper agam . Audiat hoc Pontus . faciet quoque forsitan idem, Terra sit ut propior testificanda mihi. At tibi , calcasti qui me , violente , iacentem , Qua licet ei ! misero , debitus hostis ero . Desinet esse prius contrarius ignibus umor, Iunctaque cum luna lumina solis erunt; Parsque eadem caeli zephyros emittet et euros, Et tepidus gelido flabit ab axe notus; Et nova fraterno veniet concordia fumo, Quem vetus accensa separat ira pyra; Et ver autumno , brumae miscebitur aestas , Atque eadem regio vesper et ortus erit: Quam mihi sit tecum positis, quae sumpsimus, armis Gratia , commissis , improbe , rupta tuis .