Nec quicquam eorum, quae invicem iactata erant, rex ignorabat, cum post aulaea, quae lectis obduxerat, staret. Igitur ad Agin et Cleonem misit, ut sermone finito barbaros tantum, cum intrasset, procumbere suo more paterentur, et paulo post,

quasi potiora quaedam egisset, convivium repetit. Quem venerantibus Persis Polypercon, qui cubabat super regem, unum ex iis mento contingentem humum per ludibrium coepit hortari, ut vehementius id quateret ad terram, elicuitque iram Alexandri, quam olim animo capere non poterat.

Itaque rex: “Tu autem,” inquit, “non veneraberis me? An tibi uni digni videmur esse ludibrio?” Ille nec regem ludibrio nec se contemptu dignum esse respondit.

Tum detractum eum lecto rex praecipitat in terram et, cum is pronus corruisset: “Videsne,” inquit, “idem te fecisse, quod in alio paulo ante ridebas?” Et tradi eo in custodiam iusso convivium solvit.