nec diffidere, ne terras aeterna teneretnox in perpetuum detracto lumine solis.sed magis illud erat curae, quod saecla feraruminfestam miseris faciebant saepe quietem.eiectique domo fugiebant saxea tectaspumigeri suis adventu validique leonisatque intempesta cedebant nocte paventeshospitibus saevis instrata cubilia fronde.Nec nimio tum plus quam nunc mortalia saecla dulcia linquebant lamentis lumina vitae.unus enim tum quisque magis deprensus eorumpabula viva feris praebebat, dentibus haustus,et nemora ac montis gemitu silvasque replebatviva videns vivo sepeliri viscera busto.at quos effugium servarat corpore adeso,posterius tremulas super ulcera tetra tenentespalmas horriferis accibant vocibus Orcum,donique eos vita privarant vermina saevaexpertis opis, ignaros quid volnera vellent.at non multa virum sub signis milia ductauna dies dabat exitio nec turbida pontiaequora lidebant navis ad saxa virosque.nam temere in cassum frustra mare saepe coortumsaevibat leviterque minas ponebat inanis,nec poterat quemquam placidi pellacia pontisubdola pellicere in fraudem ridentibus undis.improba navigii ratio tum caeca iacebat.tum penuria deinde cibi languentia letomembra dabat, contra nunc rerum copia mersat.illi inprudentes ipsi sibi saepe venenumvergebant, nunc dant aliis sollertius ipsi.Inde casas postquam ac pellis ignemque pararuntet mulier coniuncta viro concessit in unumcognita sunt, prolemque ex se videre creatam,tum genus humanum primum mollescere coepit.ignis enim curavit, ut alsia corpora frigusnon ita iam possent caeli sub tegmine ferre,et Venus inminuit viris puerique parentumblanditiis facile ingenium fregere superbum.tunc et amicitiem coeperunt iungere aventesfinitimi inter se nec laedere nec violari,et pueros commendarunt muliebreque saeclum,