aequo animoque capis securam, stulte, quietem?sin ea quae fructus cumque es periere profusavitaque in offensost, cur amplius addere quaeris,rursum quod pereat male et ingratum occidat omne,non potius vitae finem facis atque laboris?nam tibi praeterea quod machiner inveniamque,quod placeat, nihil est; eadem sunt omnia semper.si tibi non annis corpus iam marcet et artusconfecti languent, eadem tamen omnia restant,omnia si perges vivendo vincere saecla,atque etiam potius, si numquam sis moriturus',quid respondemus, nisi iustam intendere litemnaturam et veram verbis exponere causam?grandior hic vero si iam seniorque queraturatque obitum lamentetur miser amplius aequo,non merito inclamet magis et voce increpet acri:'aufer abhinc lacrimas, baratre, et compesce querellas.omnia perfunctus vitai praemia marces;sed quia semper aves quod abest, praesentia temnis,inperfecta tibi elapsast ingrataque vita,et nec opinanti mors ad caput adstitit antequam satur ac plenus possis discedere rerum.nunc aliena tua tamen aetate omnia mitteaequo animoque, age dum, magnis concede necessis?'iure, ut opinor, agat, iure increpet inciletque;cedit enim rerum novitate extrusa vetustassemper, et ex aliis aliud reparare necessest.Nec quisquam in barathrum nec Tartara deditur atra;materies opus est, ut crescant postera saecla;quae tamen omnia te vita perfuncta sequentur;nec minus ergo ante haec quam tu cecidere cadentque.sic alid ex alio numquam desistet oririvitaque mancipio nulli datur, omnibus usu.respice item quam nil ad nos ante acta vetustastemporis aeterni fuerit, quam nascimur ante.hoc igitur speculum nobis natura futuritemporis exponit post mortem denique nostram.numquid ibi horribile apparet, num triste videturquicquam, non omni somno securius exstat?Atque ea ni mirum quae cumque Acherunte profundoprodita sunt esse, in vita sunt omnia nobis.nec miser inpendens magnum timet aereaëre saxumTantalus, ut famast, cassa formidine torpens;sed magis in vita divom metus urget inanismortalis casumque timent quem cuique ferat fors.nec Tityon volucres ineunt Acherunte iacentemnec quod sub magno scrutentur pectore quicquam perpetuam aetatem possunt reperire profecto.quam libet immani proiectu corporis exstet,qui non sola novem dispessis iugera membrisoptineat, sed qui terrai totius orbem,non tamen aeternum poterit perferre doloremnec praebere cibum proprio de corpore semper.sed Tityos nobis hic est, in amore iacentemquem volucres lacerant atque exest anxius angoraut alia quavis scindunt cuppedine curae.Sisyphus in vita quoque nobis ante oculos est,qui petere a populo fasces saevasque securesimbibit et semper victus tristisque recedit.nam petere imperium, quod inanest nec datur umquam,atque in eo semper durum sufferre laborem,hoc est adverso nixantem trudere montesaxum, quod tamen e summo iam vertice rusumvolvitur et plani raptim petit aequora campi.deinde animi ingratam naturam pascere semperatque explere bonis rebus satiareque numquam,quod faciunt nobis annorum tempora, circumcum redeunt fetusque ferunt variosque lepores,nec tamen explemur vitai fructibus umquam,hoc, ut opinor, id est, aevo florente puellasquod memorant laticem pertusum congerere in vas,quod tamen expleri nulla ratione potestur.Cerberus et Furiae iam vero et lucis egestas,Tartarus horriferos eructans faucibus aestus!qui neque sunt usquam nec possunt esse profecto;sed metus in vita poenarum pro male factisest insignibus insignis scelerisque luela,carcer et horribilis de saxo iactus deorsum,verbera carnifices robur pix lammina taedae;quae tamen etsi absunt, at mens sibi conscia factispraemetuens adhibet stimulos torretque flagellis,nec videt interea qui terminus esse malorumpossit nec quae sit poenarum denique finis,atque eadem metuit magis haec ne in morte gravescant.hic Acherusia fit stultorum denique vita.Hoc etiam tibi tute interdum dicere possis.'lumina sis oculis etiam bonus Ancus reliquit,qui melior multis quam tu fuit, improbe, rebus.inde alii multi reges rerumque potentesocciderunt, magnis qui gentibus imperitarunt.ille quoque ipse, viam qui quondam per mare magnumstravit iterque dedit legionibus ire per altumac pedibus salsas docuit super ire lucunaset contempsit equis insultans murmura ponti,lumine adempto animam moribundo corpore fudit.Scipiadas, belli fulmen, Carthaginis horror,ossa dedit terrae proinde ac famul infimus esset.adde repertores doctrinarum atque leporum,adde Heliconiadum comites; quorum unus Homerussceptra potitus eadem aliis sopitus quietest.denique Democritum post quam matura vetustasadmonuit memores motus languescere mentis, sponte sua leto caput obvius optulit ipse.ipse Epicurus obit decurso lumine vitae,qui genus humanum ingenio superavit et omnisrestinxit stellas exortus ut aetherius sol.tu vero dubitabis et indignabere obire?mortua cui vita est prope iam vivo atque videnti,qui somno partem maiorem conteris aevi,et viligans stertis nec somnia cernere cessassollicitamque geris cassa formidine mentemnec reperire potes tibi quid sit saepe mali, cumebrius urgeris multis miser undique curisatque animo incerto fluitans errore vagaris.'Si possent homines, proinde ac sentire videnturpondus inesse animo, quod se gravitate fatiget,e quibus id fiat causis quoque noscere et undetanta mali tam quam moles in pectore constet,haut ita vitam agerent, ut nunc plerumque videmusquid sibi quisque velit nescire et quaerere semper,commutare locum, quasi onus deponere possit.exit saepe foras magnis ex aedibus ille,esse domi quem pertaesumst, subitoque revertit,quippe foris nihilo melius qui sentiat esse.currit agens mannos ad villam praecipitanterauxilium tectis quasi ferre ardentibus instans;oscitat extemplo, tetigit cum limina villae,aut abit in somnum gravis atque oblivia quaerit,aut etiam properans urbem petit atque revisit.hoc se quisque modo fugit, at quem scilicet, ut fit,effugere haut potis est: ingratius haeret et oditpropterea, morbi quia causam non tenet aeger;quam bene si videat, iam rebus quisque relictisnaturam primum studeat cognoscere rerum,temporis aeterni quoniam, non unius horae,ambigitur status, in quo sit mortalibus omnisaetas, post mortem quae restat cumque manendo.Denique tanto opere in dubiis trepidare periclisquae mala nos subigit vitai tanta cupido?certe equidem finis vitae mortalibus adstatnec devitari letum pote, quin obeamus.praeterea versamur ibidem atque insumus usquenec nova vivendo procuditur ulla voluptas;sed dum abest quod avemus, id exsuperare videturcetera; post aliud, cum contigit illud, avemuset sitis aequa tenet vitai semper hiantis.posteraque in dubiost fortunam quam vehat aetas,quidve ferat nobis casus quive exitus instet.nec prorsum vitam ducendo demimus hilumtempore de mortis nec delibare valemus,quo minus esse diu possimus forte perempti.proinde licet quod vis vivendo condere saecla,mors aeterna tamen nihilo minus illa manebit,nec minus ille diu iam non erit, ex hodierno