nec radicitus e vita se tollit et eicit,sed facit esse sui quiddam super inscius ipse.vivus enim sibi cum proponit quisque futurum,corpus uti volucres lacerent in morte feraeque,ipse sui miseret; neque enim se dividit illimnec removet satis a proiecto corpore et illumse fingit sensuque suo contaminat astans.hinc indignatur se mortalem esse creatumnec videt in vera nullum fore morte alium se,qui possit vivus sibi se lugere peremptumstansque iacentem se lacerari urive dolere.nam si in morte malumst malis morsuque ferarumtractari, non invenio qui non sit acerbumignibus inpositum calidis torrescere flammisaut in melle situm suffocari atque rigerefrigore, cum summo gelidi cubat aequore saxi,urgerive superne obrutum pondere terrae.'Iam iam non domus accipiet te laeta neque uxoroptima, nec dulces occurrent oscula natipraeripere et tacita pectus dulcedine tangent.non poteris factis florentibus esse tuisquepraesidium. misero misere' aiunt 'omnia ademituna dies infesta tibi tot praemia vitae.'illud in his rebus non addunt 'nec tibi earumiam desiderium rerum super insidet una.'quod bene si videant animo dictisque sequantur,dissoluant animi magno se angore metuque.'tu quidem ut es leto sopitus, sic eris aeviquod super est cunctis privatus doloribus aegris;at nos horrifico cinefactum te prope bustoinsatiabiliter deflevimus, aeternumquenulla dies nobis maerorem e pectore demet.'illud ab hoc igitur quaerendum est, quid sit amaritanto opere, ad somnum si res redit atque quietem,cur quisquam aeterno possit tabescere luctu.Hoc etiam faciunt ubi discubuere tenentquepocula saepe homines et inumbrant ora coronis,ex animo ut dicant: 'brevis hic est fructus homullis;iam fuerit neque post umquam revocare licebit.'tam quam in morte mali cum primis hoc sit eorum,quod sitis exurat miseros atque arida torrat,aut aliae cuius desiderium insideat rei.nec sibi enim quisquam tum se vitamque requiret,cum pariter mens et corpus sopita quiescunt;nam licet aeternum per nos sic esse soporem,nec desiderium nostri nos adficit ullum,et tamen haud quaquam nostros tunc illa per artuslonge ab sensiferis primordia motibus errant,cum correptus homo ex somno se colligit ipse.multo igitur mortem minus ad nos esse putandumst,si minus esse potest quam quod nihil esse videmus;maior enim turbae disiectus materiaiconsequitur leto nec quisquam expergitus extat,frigida quem semel est vitai pausa secuta. Denique si vocem rerum natura repente.mittat et hoc alicui nostrum sic increpet ipsa:'quid tibi tanto operest, mortalis, quod nimis aegrisluctibus indulges? quid mortem congemis ac fles?nam si grata fuit tibi vita ante acta priorqueet non omnia pertusum congesta quasi in vascommoda perfluxere atque ingrata interiere;cur non ut plenus vitae conviva recedisaequo animoque capis securam, stulte, quietem?sin ea quae fructus cumque es periere profusavitaque in offensost, cur amplius addere quaeris,rursum quod pereat male et ingratum occidat omne,non potius vitae finem facis atque laboris?nam tibi praeterea quod machiner inveniamque,quod placeat, nihil est; eadem sunt omnia semper.si tibi non annis corpus iam marcet et artusconfecti languent, eadem tamen omnia restant,omnia si perges vivendo vincere saecla,atque etiam potius, si numquam sis moriturus',quid respondemus, nisi iustam intendere litemnaturam et veram verbis exponere causam?grandior hic vero si iam seniorque queraturatque obitum lamentetur miser amplius aequo,non merito inclamet magis et voce increpet acri:'aufer abhinc lacrimas, baratre, et compesce querellas.omnia perfunctus vitai praemia marces;sed quia semper aves quod abest, praesentia temnis,inperfecta tibi elapsast ingrataque vita,et nec opinanti mors ad caput adstitit antequam satur ac plenus possis discedere rerum.nunc aliena tua tamen aetate omnia mitteaequo animoque, age dum, magnis concede necessis?'iure, ut opinor, agat, iure increpet inciletque;cedit enim rerum novitate extrusa vetustassemper, et ex aliis aliud reparare necessest.Nec quisquam in barathrum nec Tartara deditur atra;materies opus est, ut crescant postera saecla;quae tamen omnia te vita perfuncta sequentur;nec minus ergo ante haec quam tu cecidere cadentque.sic alid ex alio numquam desistet oririvitaque mancipio nulli datur, omnibus usu.respice item quam nil ad nos ante acta vetustastemporis aeterni fuerit, quam nascimur ante.hoc igitur speculum nobis natura futuritemporis exponit post mortem denique nostram.numquid ibi horribile apparet, num triste videturquicquam, non omni somno securius exstat?Atque ea ni mirum quae cumque Acherunte profundoprodita sunt esse, in vita sunt omnia nobis.nec miser inpendens magnum timet aereaëre saxumTantalus, ut famast, cassa formidine torpens;sed magis in vita divom metus urget inanismortalis casumque timent quem cuique ferat fors.nec Tityon volucres ineunt Acherunte iacentemnec quod sub magno scrutentur pectore quicquam perpetuam aetatem possunt reperire profecto.quam libet immani proiectu corporis exstet,qui non sola novem dispessis iugera membrisoptineat, sed qui terrai totius orbem,non tamen aeternum poterit perferre doloremnec praebere cibum proprio de corpore semper.sed Tityos nobis hic est, in amore iacentemquem volucres lacerant atque exest anxius angoraut alia quavis scindunt cuppedine curae.Sisyphus in vita quoque nobis ante oculos est,qui petere a populo fasces saevasque securesimbibit et semper victus tristisque recedit.nam petere imperium, quod inanest nec datur umquam,