nubes esse queunt nec pisces vivere in arvisnec cruor in lignis neque saxis sucus inesse.certum ac dispositumst ubi quicquid crescat et insit.sic animi natura nequit sine corpore oririsola neque a nervis et sanguine longius esse.quod si posset enim, multo prius ipsa animi visin capite aut umeris aut imis calcibus esseposset et innasci quavis in parte soleret,tandem in eodem homine atque in eodem vase manere.quod quoniam nostro quoque constat corpore certumdispositumque videtur ubi esse et crescere possitsorsum anima atque animus, tanto magis infitiandumtotum posse extra corpus durare genique.quare, corpus ubi interiit, periisse necessestconfiteare animam distractam in corpore toto.quippe etenim mortale aeterno iungere et unaconsentire putare et fungi mutua possedesiperest; quid enim diversius esse putandumstaut magis inter se disiunctum discrepitansque,quam mortale quod est inmortali atque perenniiunctum in concilio saevas tolerare procellas?praeterea quaecumque manent aeterna necessestaut quia sunt solido cum corpore respuere ictusnec penetrare pati sibi quicquam quod queat artasdissociare intus partis, ut materiaicorpora sunt, quorum naturam ostendimus ante,aut ideo durare aetatem posse per omnem,plagarum quia sunt expertia sicut inanest,quod manet intactum neque ab ictu fungitur hilum,aut etiam quia nulla loci sit copia circum,quo quasi res possint discedere dissoluique,sicut summarum summast aeterna, neque extraquis locus est quo diffugiant neque corpora sunt quaepossint incidere et valida dissolvere plaga.Quod si forte ideo magis inmortalis habendast,quod vitalibus ab rebus munita tenetur,aut quia non veniunt omnino aliena salutis, aut quia quae veniunt aliqua ratione receduntpulsa prius quam quid noceant sentire queamus,praeter enim quam quod morbis cum corporis aegret,advenit id quod eam de rebus saepe futurismacerat inque metu male habet curisque fatigat,praeteritisque male admissis peccata remordent.adde furorem animi proprium atque oblivia rerum,adde quod in nigras lethargi mergitur undas.Nil igitur mors est ad nos neque pertinet hilum,quandoquidem natura animi mortalis habetur.et vel ut ante acto nihil tempore sensimus aegri,ad confligendum venientibus undique Poenis,omnia cum belli trepido concussa tumultuhorrida contremuere sub altis aetheris auris,in dubioque fuere utrorum ad regna cadendumomnibus humanis esset terraque marique,sic, ubi non erimus, cum corporis atque animaidiscidium fuerit, quibus e sumus uniter apti,scilicet haud nobis quicquam, qui non erimus tum,accidere omnino poterit sensumque movere,non si terra mari miscebitur et mare caelo.et si iam nostro sentit de corpore postquamdistractast animi natura animaeque potestas,nil tamen est ad nos, qui comptu coniugioquecorporis atque animae consistimus uniter apti.nec, si materiem nostram collegerit aetaspost obitum rursumque redegerit ut sita nunc est,atque iterum nobis fuerint data lumina vitae,pertineat quicquam tamen ad nos id quoque factum,interrupta semel cum sit repetentia nostri.et nunc nil ad nos de nobis attinet, antequi fuimus, neque iam de illis nos adficit angor.nam cum respicias inmensi temporis omnepraeteritum spatium, tum motus materiaimultimodi quam sint, facile hoc adcredere possis,semina saepe in eodem, ut nunc sunt, ordine postahaec eadem, quibus e nunc nos sumus, ante fuisse.nec memori tamen id quimus reprehendere mente;inter enim iectast vitai pausa vagequedeerrarunt passim motus ab sensibus omnes.debet enim, misere si forte aegreque futurumst;ipse quoque esse in eo tum tempore, cui male possitaccidere. id quoniam mors eximit, esseque prohibetillum cui possint incommoda conciliari,scire licet nobis nihil esse in morte timendumnec miserum fieri qui non est posse, neque hilumdifferre an nullo fuerit iam tempore natus,mortalem vitam mors cum inmortalis ademit.Proinde ubi se videas hominem indignarier ipsum,post mortem fore ut aut putescat corpore postoaut flammis interfiat malisve ferarum,scire licet non sincerum sonere atque subessecaecum aliquem cordi stimulum, quamvis neget ipsecredere se quemquam sibi sensum in morte futurum; non, ut opinor, enim dat quod promittit et undenec radicitus e vita se tollit et eicit,sed facit esse sui quiddam super inscius ipse.vivus enim sibi cum proponit quisque futurum,corpus uti volucres lacerent in morte feraeque,ipse sui miseret; neque enim se dividit illimnec removet satis a proiecto corpore et illumse fingit sensuque suo contaminat astans.hinc indignatur se mortalem esse creatumnec videt in vera nullum fore morte alium se,qui possit vivus sibi se lugere peremptumstansque iacentem se lacerari urive dolere.nam si in morte malumst malis morsuque ferarumtractari, non invenio qui non sit acerbumignibus inpositum calidis torrescere flammisaut in melle situm suffocari atque rigerefrigore, cum summo gelidi cubat aequore saxi,urgerive superne obrutum pondere terrae.'Iam iam non domus accipiet te laeta neque uxoroptima, nec dulces occurrent oscula natipraeripere et tacita pectus dulcedine tangent.non poteris factis florentibus esse tuisquepraesidium. misero misere' aiunt 'omnia ademituna dies infesta tibi tot praemia vitae.'illud in his rebus non addunt 'nec tibi earumiam desiderium rerum super insidet una.'quod bene si videant animo dictisque sequantur,dissoluant animi magno se angore metuque.'tu quidem ut es leto sopitus, sic eris aeviquod super est cunctis privatus doloribus aegris;at nos horrifico cinefactum te prope bustoinsatiabiliter deflevimus, aeternumquenulla dies nobis maerorem e pectore demet.'illud ab hoc igitur quaerendum est, quid sit amaritanto opere, ad somnum si res redit atque quietem,cur quisquam aeterno possit tabescere luctu.Hoc etiam faciunt ubi discubuere tenentquepocula saepe homines et inumbrant ora coronis,ex animo ut dicant: 'brevis hic est fructus homullis;iam fuerit neque post umquam revocare licebit.'tam quam in morte mali cum primis hoc sit eorum,quod sitis exurat miseros atque arida torrat,aut aliae cuius desiderium insideat rei.nec sibi enim quisquam tum se vitamque requiret,cum pariter mens et corpus sopita quiescunt;nam licet aeternum per nos sic esse soporem,nec desiderium nostri nos adficit ullum,et tamen haud quaquam nostros tunc illa per artuslonge ab sensiferis primordia motibus errant,cum correptus homo ex somno se colligit ipse.multo igitur mortem minus ad nos esse putandumst,si minus esse potest quam quod nihil esse videmus;maior enim turbae disiectus materiaiconsequitur leto nec quisquam expergitus extat,frigida quem semel est vitai pausa secuta. Denique si vocem rerum natura repente.mittat et hoc alicui nostrum sic increpet ipsa:'quid tibi tanto operest, mortalis, quod nimis aegrisluctibus indulges? quid mortem congemis ac fles?nam si grata fuit tibi vita ante acta priorqueet non omnia pertusum congesta quasi in vascommoda perfluxere atque ingrata interiere;cur non ut plenus vitae conviva recedis