<GetPassage xmlns:tei="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns="http://chs.harvard.edu/xmlns/cts">
            <request>
                <requestName>GetPassage</requestName>
                <requestUrn>urn:cts:latinLit:phi0474.phi046.perseus-lat1:92-98</requestUrn>
            </request>
            <reply>
                <urn>urn:cts:latinLit:phi0474.phi046.perseus-lat1:92-98</urn>
                <passage>
                    <TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0"><text xml:lang="la"><body><div xml:lang="lat" type="edition" n="urn:cts:latinLit:phi0474.phi046.perseus-lat1"><div type="textpart" n="92" subtype="section"><p>Sed quoniam tantum in ea arte ponitis,
videte ne contra vos tota nata<note>nata <hi rend="italics">del. Ern.</hi>
                  </note> sit; quae primo
progressa<note>progressu A<hi rend="sup">2</hi>B<hi rend="sup">2</hi>
                  </note> festive tradit elementa loquendi et ambiguorum intellegentiam concludendique rationem, tum
paucis additis venit ad soritas, lubricum sane et periculosum locum, quod<note><hi rend="italics">cf. p. 51, 8</hi></note> tu modo dicebas esse vitiosum
	interrogandi genus. <milestone unit="chapter" n="29"/>quid ergo istius vitii num nostra
culpa est? rerum natura nullam nobis dedit cognitionem finium, ut ulla in re statuere possimus quatenus,
nec hoc in acervo<note>acerbo A<hi rend="sup">1</hi>VB<hi rend="sup">1</hi>
                  </note> tritici solum, unde nomen est, sed
nulla omnino in re minutatim interrogati, dives pauper
clarus obscurus sit, multa pauca magna parva longa
brevia lata angusta, quanto aut addito aut dempto
certum respondeamus non habemus.
</p></div><div type="textpart" n="93" subtype="section"><p>'At vitiosi sunt
soritae.' Frangite<note>frangite <hi rend="italics">A</hi>
                     <hi rend="sup">1</hi>V sa- <hi rend="italics">B</hi>
                     <hi rend="sup">1</hi> a- A<hi rend="sup">2</hi>B<hi rend="sup">2</hi>
                  </note> igitur eos si potestis, ne molesti
sint;erunt enim nisi cavetis. 'Cautum est' inquit; 'placet
enim Chrysippo, cum gradatim interrogetur verbi causa
tria pauca sint anne multa, aliquanto prius quam ad
multa perveniat quiescere' (id est quod ab his dicitur
<foreign xml:lang="greek">h(suxa/zein</foreign>
                  <note>esicaziin AV esycha- B</note>). 'Per me vel stertas licet'<note><hi rend="italics">quo usque pertineat Carneadis oratio dubium</hi></note> inquit Carneades
'non modo quiescas. Sed quid proficit? sequitur enim
qui te ex somno excitet et eodem modo interroget:
'quo<note>quod AVB<hi rend="sup">1</hi>
                  </note> in numero conticuisti, si ad eum numerum unum
addidero, multane erunt?' progrediere rursus quoad
videbitur. quid plura; hoc enim fateris, neque ultimum
te paucorum neque primum multorum respondere
posse. cuius generis error ita manat, ut non videam 30
quo non possit accedere.
</p></div><div type="textpart" n="94" subtype="section"><p>'Nihil me laedit' inquit;
'ego enim<note><hi rend="italics">cf. testim.</hi></note> ut agitator<note>agitatur A<hi rend="sup">1</hi>V<hi rend="sup">1</hi>B<hi rend="sup">1</hi>
                  </note> callidus priusquam ad finem

<pb n="p.73"/>

veniam equos sustinebo, eoque<note><hi rend="italics">cf. Cic. Att. 13, 21, 3</hi> (<hi rend="italics">vide testimonia</hi>)</note> magis si locus is quo
ferentur equi praeceps erit. sic me' inquit 'ante sustineo nec diutius captiose interroganti respondeo.'
Si habes quod liqueat neque respondes,<note>respondes F<hi rend="sup">2</hi> -de AVB</note> superbe; si
non habes, ne tu quidem percipis.<note>percipis M<hi rend="sup">c</hi> persipis A<hi rend="sup">1</hi>VB perspicis A<hi rend="sup">3</hi>
                  </note> si quia obscura, concedo; sed negas te usque ad obscura progredi; <add>in</add>
                  <note><hi rend="italics">add. Bai.</hi></note>
inlustribus igitur rebus insistis. si id tantum modo ut
taceas, nihil adsequeris; quid enim ad ilium qui te
captare vult, utrum tacentem inretiat te an loquentem? sin autem usque ad novem verbi gratia sine
dubitatione respondes pauca esse, in decumo insistis,
etiam a certis et inlustrioribus cohibes adsensum; hoc
idem me in obscuris facere non sinis. nihil igitur te
contra soritas ars ista adiuvat, quae nec augendi nec
minuendi quid aut primum sit aut postremum docet.
</p></div><div type="textpart" n="95" subtype="section"><p>Quid quod eadem illa ars quasi Penelopae<note>Penelopae <hi rend="italics">Lb.</hi> -pe A<hi rend="sup">2</hi>VB<del><hi rend="italics">A</hi><hi rend="sup">1</hi></del>
                  </note> telam<note>telam <hi rend="italics">dett. Rom.</hi> -a A<hi rend="sup">2</hi>VB<del><hi rend="italics">A</hi><hi rend="sup">1</hi></del>
                  </note>
retexens tollit ad extremum superiora: utrum ea
vestra an nostra culpa est? nempe fundamentum dialecticae est, quidquid enuntietur (id autem appellant
<foreign xml:lang="greek">a)ci/wma,</foreign> quod est quasi ecfatum<note>ecfatum <hi rend="italics">Hs.</hi> etf- A<hi rend="sup">1</hi>V<hi rend="sup">1</hi>V<hi rend="sup">1</hi> eff- A<hi rend="sup">2</hi>V<hi rend="sup">2</hi>B<hi rend="sup">2</hi>
                  </note>) aut verum esse aut
falsum. quid igitur haec vera an falsa sunt: 'si te
mentiri dicis idque verum dicis, mentiris * verum<note>uere A<hi rend="sup">2</hi> (<hi rend="italics">ut Hier. epist. 69, 2</hi>) <add>et</add> A<hi rend="sup">3</hi> 
                     <add>an</add> 
                     <hi rend="italics">Ern.</hi> (<hi rend="italics">cf. Gell. 18, 2, 10 ARüstow Der Lügner <del>diss. Erlang. 1910</del> 89)</hi> 
                     <add>'et 'si te mentiri dicis idque mentiris,</add> 
                     <hi rend="italics">Pl.</hi>; verum dicis <hi rend="italics">del. Enr.</hi> (<hi rend="italics">cf. Hier. epist. 69, 2</hi>)</note>
dicis'? haec scilicet<note>scilicet A<hi rend="sup">3</hi>VB<hi rend="sup">2</hi>
                     <del><hi rend="italics">A</hi><hi rend="sup">1</hi>B<hi rend="sup">1</hi></del>
                  </note> inexplicabilia esse dicitis; quod
est odiosius quam illa quae nos non conprehensa et
non percepta dicimus<note>dicitis A<hi rend="sup">1</hi>V<hi rend="sup">1</hi>V<hi rend="sup">1</hi>
                  </note> — sed hoc omitto, illud quaero:
	<milestone unit="chapter" n="30"/>si ista explicari non possunt nec eorum ullum iudicium
invenitur, ut respondere possitis verane an falsa sint,
ubi est illa definitio, effatum<note>effatum <hi rend="italics">Rom.</hi> ect- <hi rend="italics">Ha.</hi> effectum AVB</note> esse id quod aut verum

<pb n="p.74"/>

aut falsum sit? Rebus sumptis adiungam †ex iis sequendas esse alias inprobandas†<note>adiungam <add>alias, deinde concludam rationum summas, eodem in omnibus genere conclusionis; tamen alias vincam</add> ex iss sequendas esse alias inprobandas, <add>cum vos dicatis eas conclusiones omnes sequendas esse, in quibus id quod summae contrarium sit pugnet cum conexione sumptionum, eas autem inprobandas </add> quae sint in g. c. <hi rend="italics">Pl.; tantum</hi> alias, <add>alias</add> 
                     <hi rend="italics">Rom.</hi>
                  </note> quae sint in genere
contrario.
</p></div><div type="textpart" n="96" subtype="section"><p>Quo modo igitur hoc conclusum esse iudicas: 'si dicis nunc lucere et verum dicis, <add>lucet;
dicis autem nunc lucere et verum dicis;</add>
                  <note><hi rend="italics">add. Man.</hi> (nunc <hi rend="italics">add. Dav.</hi>)</note> lucet igitur'?
probatis certe genus et rectissime conclusum dicitis
itaque in docendo eum primum concludendi modum
traditis. aut quidquid igitur eodem modo concluditur
probabitis, aut ars ista nulla est. vide<note>vide <hi rend="italics">Man.</hi> uideo AVB</note> ergo hanc conclusionem probaturusne sis: 'si dicis te mentiri<note><w>mentiris</w> -ri A<hi rend="sup">1</hi>V<hi rend="sup">1</hi>B<hi rend="sup">1</hi>
                  </note> verumque dicis, mentiris; dicis autem te mentiri verumque
dicis; mentiris igitur'. qui potes<note>potest A<hi rend="sup">1</hi>VB<hi rend="sup">1</hi>
                  </note> hanc non probare,
cum probaveris eiusdem generis superiorem? haec
Chrysippea sunt, ne ab ipso quidem dissoluta. quid
enim faceret huic conclusioni 'si lucet, <add>lucet;</add>
                  <note><hi rend="italics">add.</hi> A<hi rend="sup">3</hi>V<hi rend="sup">2</hi>
                  </note> lucet
autem; lucet igitur'? cederet scilicet; ipsa enim ratio
conexi cum concesseris superius cogit inferius concedere. quid ergo haec ab illa conclusione differt 'si
mentiris, mentiris; mentiris autem; mentiris igitur'?
hoc negas te posse nec adprobare nec inprobare; qui
igitur magis illud? si ars si ratio si via<note><w>via</w> uita B<hi rend="sup">1</hi>
                     <del><hi rend="italics">A</hi><hi rend="sup">1</hi></del>
                  </note> si vis denique
conclusionis valet, eadem est in utroque.
</p></div><div type="textpart" n="97" subtype="section"><p>Sed hoc extremum eorum est: postulant ut excipiantur haec inexplicabilia. tribunum aliquem censeo videant; a me
istam exceptionem numquam inpetrabunt. etenim cum
ab Epicuro, qui totam dialecticam et contemnit et
inridet, non inpetrent ut verum esse concedat quod
ita effabimur 'aut vivet cras Hermarchus aut non
vivet', cum dialectici sic statuant, omne quod ita

<pb n="p.75"/>

disiunctum sit quasi 'aut etiam aut non' <add>non</add>
                  <note><hi rend="italics">add.</hi> B<hi rend="sup">2</hi>
                  </note> modo
verum esse sed etiam necessarium (vide quam sit
cautus<note>catus <hi rend="italics">Lb.</hi>
                  </note> is quem isti tardum<note>bardum <hi rend="italics">Reid</hi>
                  </note> putant: 'si enim' inquit
'alterutrum conoessero necessarium esse, necesse erit
cras Hermarchum aut vivere aut non vivere; nulla
autem est in natura rerum talis<note>fatalis <hi rend="italics">Pl.</hi>
                  </note> necessitas') — cum
hoc igitur dialectici pugnent, id est Antiochus et
Stoici; totam enim evertit dialecticam: nam si e contrariis disiunctio (contraria autem ea dico, cum alterum aiat<note>aiat <hi rend="italics">Ven.</hi>
                     <hi rend="sup">2</hi> ait A<hi rend="sup">2</hi>VB<del><hi rend="italics">A</hi><hi rend="sup">1</hi></del> agit F<hi rend="sup">1</hi>
                  </note> alterum neget) — si talis disiunctio<note>diiunctio B</note> falsa
potest esse, nulla vera est.
</p></div><div type="textpart" n="98" subtype="section"><p>mecum vero quid habent
litium, qui ipsorum disciplinam<note>discipuli nam B<hi rend="sup">1</hi>
                     <del><hi rend="italics">A</hi><hi rend="sup">p</hi></del>
                  </note> sequor? cum aliquid
huius modi inciderat, sic ludere<note>cludere VB<hi rend="sup">2</hi> -ret B<hi rend="sup">1</hi> eludere <hi rend="italics">Pl.</hi>
                  </note> Carneades solebat:
'si recte conclusi, teneo; sin vitiose, minam<note>minimam B<hi rend="sup">1</hi>, <hi rend="italics">idem an</hi> -ma <hi rend="italics">A</hi>
                     <hi rend="sup">1</hi>V<hi rend="sup">1</hi>
                  </note> Diogenes<note>diogeni AVB<hi rend="sup">1</hi> Diogenes mihi <hi rend="italics">Ha.</hi>
                  </note>
,reddet'; ab eo enim Stoico dialectica<note>dialecticam AVB<hi rend="sup">2</hi>
                  </note> didicerat, haec
autem meroes erat dialecticorum. sequor igitur eas
vias quas didici ab Antiocho, nec reperio quo modo
iudicem 'si lucet, <add>lucet</add>'<note><hi rend="italics">add.</hi> V<hi rend="sup">2</hi>
                  </note> verum esse ob eam causam
quod ita didici, omne quod ipsum ex se conexum sit
verum esse, non iudicem 'si mentiris, mentiris' eodem
modo esse<note><w>esse</w> ex se <hi rend="italics">Mue.</hi>
                  </note> conexum: aut igitur hoc ut<note>ut <hi rend="italics">Pl.</hi> ne A<hi rend="sup">1</hi>VB<hi rend="sup">1</hi> et B<hi rend="sup">2</hi>
                     <del><hi rend="italics">A</hi><hi rend="sup">2</hi></del>
                  </note> illud, aut nisi
hoc ne illud quidem iudicabo.</p><milestone unit="chapter" n="31"/><p>Sed<note><hi rend="italics">ss. cf. Cic. nat. deor. 1, 12</hi></note> ut omnes istos aculeos et totum tortuosum
genus disputandi relinquamus ostendamusque qui simus, iam explicata tota Carneadis sententia Antiochea<note>Antiochea (-ia) <hi rend="italics">dett. Dav.</hi> -che AVB -chi F<hi rend="sup">2</hi>
                  </note> ista conruent universa. nec vero quicquam
ita dicam ut quisquam id fingi suspicetur; a Clitomacho sumam, qui usque ad senectutem cum Carneade
fuit, homo et acutus ut Poenus et valde studiosus

<pb n="p.76"/>

ac diligens; et quattuor eius libri sunt de sustinendis
adsensionibus, haec autem quae iam dicam <del>quae<note><hi rend="italics">del.</hi> V<hi rend="sup">2</hi>
                     </note>
                  </del> sunt
sumpta de primo.
</p></div></div></body></text></TEI>
                </passage>
            </reply>
            </GetPassage>