mira est enim quaedam natura vocis, cuius quidem e tribus omnino sonis, inflexo acuto gravi, tanta sit et tam suavis varietas perfecta in cantibus. est autem etiam in dicendo quidam cantus obscurior, non hic e PhrygiaPhrygia L et Iul. Vict.: Lycia Quintil. xi. 3. 58 et Caria rhetorumpost rhetorum add. Ernesti quorum epilogus paene canticum, sed ille quem significat Demosthenes et Aeschines, cum alter alteri obicit vocis flexiones; dicitdicit del. Ernesti: dicit... fuisse secl. Meyer: dicit Aeschini plorare Madvig (plur L: plorare Schenkl) plorare etiam Demosthenes istum quem saepe dicatistum quem semper dicat Schenkl: illumque saepe dicat L: ipse dicit Madvig voce dulci et clara fuisse.

in quo illud etiam notandum mihi videtur ad studium persequendae suavitatis in vocibus: ipsa enim natura, quasi modularetur hominum orationem, in omni verbo posuit acutam vocem nec una plus nec a postrema syllaba citra tertiam; quo magis naturam ducem ad aurium voluptatem sequatursequetur maluit Stangl industria.