<GetPassage xmlns:tei="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns="http://chs.harvard.edu/xmlns/cts">
            <request>
                <requestName>GetPassage</requestName>
                <requestUrn>urn:cts:latinLit:phi0474.phi039.perseus-lat1:321-333</requestUrn>
            </request>
            <reply>
                <urn>urn:cts:latinLit:phi0474.phi039.perseus-lat1:321-333</urn>
                <passage>
                    <TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0"><text xml:lang="lat"><body><div xml:lang="lat" type="edition" n="urn:cts:latinLit:phi0474.phi039.perseus-lat1"><div type="textpart" n="321" subtype="section"><p><reg>nos</reg> autem non desistebamus cum omni genere
exercitationis tum maxime stilo nostrum illud quod erat

<pb n="p.1098"/>

augere, quantumcunque erat. Atque ut multa omittam
in hoc spatio et in his<note>his <hi rend="italics">codd. deft.</hi>: iis <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> post aedilitatem annis<note>et ... annis <hi rend="italics">seel. Ellendt</hi>
                  </note>, et
praetor primus et incredibili populari<note>populari <hi rend="italics">L</hi>: populi <hi rend="italics">Lambinus</hi>: populi R. <hi rend="italics">Orelli</hi>
                  </note> voluntate <hi rend="italics">consul</hi>
                  <note>consul add. <hi rend="italics">Friedrich</hi>
                  </note>
sum factus. Nam cum propter adsiduitatem in causis
et industriam tum propter exquisitius et minime vulgare
orationis genus animos hominum ad me dicendi novitate converteram. </p></div><div type="textpart" n="322" subtype="section"><p><reg>nihil</reg> de me dicam: dicam de ceteris, 
quorum nemo erat qui videretur exquisitius quam vulgus
hominum studuisse litteris, quibus fons perfectae elo—
quentiae continetur, nemo qui philosophiam complexus
esset matrem omnium bene factorum beneque dictorum, nemo qui ius civile didicisset rem ad privatas
causas et ad oratoris prudentiam maxime necessariam,
nemo qui memoriam rerum Romanarum teneret, ex qua,
si quando opus esset, ab inferis locupletissimos testis
excitaret, nemo qui breviter arguteque inluso<note>illuso <hi rend="italics">Schütz</hi>: incluso <hi rend="italics">L</hi>: eluso <hi rend="italics">Baehrens</hi>
                  </note> adversario
laxaret iudicum animos atque a severitate paulisper ad
hilaritatem risumque traduceret, nemo qui dilatare posset
atque a propria ac definita disputatione hominis ac temporis ad communem<note>ad com. <hi rend="italics">G2</hi>: ad
<hi rend="italics">om. L</hi>
                  </note> quaestionem universi generis orationem
traducere, nemo qui delectandi gratia digredi parumper a
causa, nemo qui ad iracundiam magno opere iudicem, nemo
qui ad fletum posset adducere, nemo qui animum eius, quod
unum est oratoris maxime proprium, quocumque res postularet, impellere<note>traducere ... impellere <hi rend="italics">vulg.</hi>: traduceret... impelleret <hi rend="italics">L</hi>
                  </note>. <milestone n="94" unit="chapter"/>
               </p></div><div type="textpart" n="323" subtype="section"><p><reg>itaque</reg> cum iam paene evanuisset Hor— 
tensius et ego anno meo, sexto autem post illum consulem
consul factus essem, revocare se ad industriam coepit, ne
cum pares honore essemus, aliqua re superior esse viderer<note>superior esse viderer <hi rend="italics">Jahn</hi>: superiores videremur <hi rend="italics">L</hi>
                  </note>.
Sic duodecim post meum consulatum annos in maximis
causis, cum ego mihi ilium, sibi me ille anteferret, coniun-

<pb n="p.1099"/>

ctissime versati sumus, consulatusque meus, qui ilium primo
leviter perstrinxerat, idem nos rerum mearum gestarum,
quas ille admirabatur, laude coniunxerat<note>coniunxerat <hi rend="italics">L</hi>: coniunxit <hi rend="italics">Stangl</hi>
                  </note>. </p></div><div type="textpart" n="324" subtype="section"><p><reg>maxime</reg> vero
perspecta est utriusque nostrum exercitatio paulo ante
quam perterritum armis hoc studium, Brute, nostrum conticuit subito et obmutuit: cum lege Pompeia ternis horis
ad dicendum datis ad causas simillimas inter se vel potius
easdem novi veniebamus cotidie. Quibus quidem causis
tu etiam, Brute, praesto fuisti complurisque et nobiscum et
solus egisti, ut qui non satis diu vixerit Hortensius tamen
hunc cursum confecerit: annis ante sedecim<note>sedecim <hi rend="italics">Nipperdey</hi>: 
decem <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> causas agere
coepit quam tu es natus; idem quarto <hi rend="italics">et</hi>
                  <note>et <hi rend="italics">add. vulg.</hi>
                  </note> sexagensimo
anno, perpaucis ante mortem diebus, una tecum socerum
tuum defendit Appium. Dicendi autem genus quod fuerit
in utroque, orationes utriusque etiam posteris nostris indicabunt.</p><p><milestone n="95" unit="chapter"/></p></div><div type="textpart" n="325" subtype="section"><p><reg>sed</reg> si quaerimus cur adulescens magis floruerit dicendo
quam senior Hortensius, causas reperiemus verissimas
duas. Primam<note>primam <hi rend="italics">Ernesti</hi>: primum <hi rend="italics">L</hi>
                  </note>, quod genus erat orationis Asiaticum adulescentiae magis concessum quam senectuti. Genera autem 
Asiaticae dictionis duo sunt: unum sententiosum et argutum, sententiis non tam gravibus et severis quam<note>et severs quam <hi rend="italics">vulg.</hi>: etsi veris nunquam <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> concinnis
et venustis, qualis in historia Timaeus, in dicendo autem
pueris nobis Hierocles Alabandeus, magis etiam Menecles
frater eius fuit, quorum utriusque orationes sunt in primis 
ut Asiatico in genere laudabiles. Aliud<note>aliud <hi rend="italics">L</hi>: 
alterum <hi rend="italics">E. F. Eberhard</hi>
                  </note> autem genus est
non tam sententiis frequentatum quam verbis volucre atque
incitatum, quale<note>quale <hi rend="italics">BHM</hi>: quali <hi rend="italics">C</hi>: qualis <hi rend="italics">codd.
deft.</hi>
                  </note> est nunc Asia tota, nec flumine solum
orationis, sed etiam exornato et faceto<note>faceto <hi rend="italics">L</hi>: facto <hi rend="italics">Ruhnken</hi>
                  </note> genere verborum, in
quo fuit<note>fuit <hi rend="italics">L</hi>: floruit <hi rend="italics">Eberhard</hi>
                  </note> Aeschylus Cnidius et meus aequalis Milesius 

<pb n="p.1100"/>

Aeschines. In his erat admirabilis orationis cursus, ornata
sententiarum concinnitas non erat. </p></div><div type="textpart" n="326" subtype="section"><p><reg>haec</reg> autem, ut dixi, 
genera dicendi aptiora sunt adulescentibus, in senibus gravitatem non habent. Itaque Hortensius utroque genere
florens clamores faciebat adulescens. Habebat enim et
Meneclium illud studium crebrarum venustarumque sententiarum[, in quibus<note>in quibus <hi rend="italics">L</hi>: in quo <hi rend="italics">Stangl</hi>
                  </note>, ut in illo Graeco, sic in hoc erant
quaedam magis venustae dulcesque sententiae quam aut
necessariae aut interdum utiles<note>in quibus... utiles <hi rend="italics">secl. Friednch</hi>: 
ut in illo ... hoc <hi rend="italics">secl. Eberhard</hi>
                  </note>;] et erat oratio cum incitata
et vibrans tum etiam accurata et polita. Non probabantur<note>probabantur <hi rend="italics">Ernesti</hi>: probantur <hi rend="italics">L</hi>
                  </note>
haec senibus—saepe videbam cum inridentem tum<note>tum ... tum <hi rend="italics">maluit Bake</hi>
                  </note> etiam
irascentem et stomachantem Philippum—, sed mirabantur
adulescentes, multitudo movebatur.<milestone n="327" unit="chapter"/> [Erat excellens iudicio 327
vulgi et facile primas tenebat adulescens<note>Erat excellens
... adulescens <hi rend="italics">secl. Schütz</hi>: erat ... videbatur <hi rend="italics">secl. Friedrich</hi>: erat ...
excitabat <hi rend="italics">secl. Eberhard</hi>
                  </note>. Etsi enim genus
illud dicendi auctoritatis habebat parum, tamen aptum esse
aetati videbatur.] Et certe, quod et ingeni quaedam forma
elucebat<note>elucebat <hi rend="italics">Lambinus</hi>: lucebat <hi rend="italics">L</hi>
et <hi rend="italics">om. G</hi>
                  </note> et<note>et ... et <hi rend="italics">secl. Schütz</hi>
                  </note> exercitatio<note>exercitatio <hi rend="italics">Martha</hi>: exercitatione <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> perfecta verborum<note>verborum. eratque <hi rend="italics">L</hi>: eratque verborum <hi rend="italics">vulg.</hi>: erat verborum eratque <hi rend="italics">Friedrich</hi>: erat sententiarum concinnitas verborumque Bake comprehensione <hi rend="italics">Martha</hi>: comprehensio <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> astricta comprehensione, summam hominum admirationem excitabat.
Sed cum iam honores et illa senior auctoritas gravius quiddam requireret, remanebat idem nec decebat idem; quodque exercitationem studiumque dimiserat, quod in eo fuerat
acerrimum, concinnitas illa crebritasque sententiarum pristina manebat, sed ea vestitu illo orationis quo consuerat
ornata non erat. Hoc tibi ille, Brute, minus fortasse placuit
quam placuisset, si ilium flagrantem studio et florentem
facultate audire potuisses.</p><p><milestone n="96" unit="chapter"/><milestone n="328" unit="chapter"/><reg>tum</reg> Brutus: Ego vero, inquit, et ista quae dicis video 

<pb n="p.1101"/>

qualia sint et<note>et <hi rend="italics">om. BHM</hi>
                  </note> Hortensium magnum oratorem semper putavi
maximeque probavi pro Messalla dicentem, cum tu afuisti.
Sic ferunt, inquam, idque<note>idemque <hi rend="italics">BHM</hi>
                  </note> declarat totidem quot dixit, ut
aiunt, scripta verbis oratio. Ergo ille a Crasso consule et
Scaevola usque ad Paullum et Marcellum consules floruit, 
nos in eodem cursu fuimus a Sulla dictatore ad eosdem fere
consules. Sic Q. Hortensi vox exstincta fato suo est, nostra
publico. </p></div><div type="textpart" n="329" subtype="section"><p><reg>melius</reg>, quaeso, ominare<note>ominare <hi rend="italics">G3</hi>: o mine
<hi rend="italics">O2FG1</hi>: omitte <hi rend="italics">C</hi>
                  </note>, inquit Brutus. Sit sane
ut vis, inquam, et id non tam mea causa quam tua; sed
fortunatus illius exitus, qui ea non vidit cum fierent quae ro
providit<note>providit <hi rend="italics">L</hi>: praevidit <hi rend="italics">Lambinus</hi>
                  </note> futura. Saepe enim inter nos impendentis casus
deflevimus, cum belli civilis causas in privatorum cupiditatibus inclusas, pacis spem a publico consilio esse exclusam
videremus. Sed illum videtur felicitas ipsius qua semper
est usus ab eis miseriis quae consecutae sunt morte vindicavisse.</p><p/></div><div type="textpart" n="330" subtype="section"><p><reg>nos</reg> autem, Brute, quoniam post Hortensi clarisimi
oratoris mortem orbae eloquentiae quasi tutores relicti
sumus, domi teneamus eam saeptam liberal custodia et
hos ignotos atque impudentis procos repudiemus tueamurque ut adultam virginem caste et ab amatorum<note>amatorum <hi rend="italics">vulg.</hi>: armatorum <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> impetu
quantum possumus prohibeamus. Equidem etsi doleo me
in vitam paulo serius tamquam in viam ingressum, prius
quam confectum iter sit, in hanc rei publicae noctem incidisse, tamen ea consolatione sustentor quam tu mihi, Brute, 
adhibuisti tuis suavissimis litteris, quibus me forti animo
esse oportere censebas, quod ea gessissem quae de me
etiam me tacente<note>[me] tacente <hi rend="italics">Stangl</hi>
                  </note> ipsa loquerentur viverentque mortuo<note>viverentque mortuo <hi rend="italics">Stangl</hi>: mortuoque (me <hi rend="italics">add. Ernesti</hi>) viverent <hi rend="italics">vulg.</hi>: 
mortuo viverentque <hi rend="italics">vulg.</hi>
                  </note>;
quae, si recte esset, salute<note>salute <hi rend="italics">vulg.</hi>: saluti <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> rei publicae, sin secus, interitu
ipso testimonium meorum de re publica consiliorum darent. 

<pb n="p.1102"/>

. <milestone n="97" unit="chapter"/>
               </p></div><div type="textpart" n="331" subtype="section"><p><reg>sed</reg> in te intuens, Brute, doleo, cuius in adulescentiam per
medias laudes quasi quadrigis vehentem transversa incurrit
misera fortuna rei publicae. Hic me dolor tangit<note>angit <hi rend="italics">Corradus</hi>
                  </note>, haec
cura<note>haec cura <hi rend="italics">FOG</hi>: haec me cura <hi rend="italics">BHM</hi>
                  </note> sollicitat et hunc mecum socium eiusdem et amoris et
iudici. Tibi favemus, te tua frui virtute cupimus, tibi
optamus eam rem publicam in qua duorum generum am-
plissimorum renovare memoriam atque auger possis.
Tuum enim forum, tuum erat illud curriculum, tu illuc
veneras unus, qui non linguam modo acuisses exercitatione
dicendi sed et ipsam eloquentiam locupletavisses graviorum
artium instrumento et isdem artibus decus omne virtutis
cum summa eloquentiae laude iunxisses. </p></div><div type="textpart" n="332" subtype="section"><p><reg>ex</reg> te duplex nos
afficit sollicitudo, quod et ipse re publica careas et illa te.
Tu tamen, etsi cursum ingeni tui, Brute, premit haec impor-
tuna clades civitatis, contine te in tuis perennibus studiis et
effice id quod iam prope modum vel plane potius effeceras,
ut te eripias ex ea quam ego congessi in hunc sermonem
turba patronorum<note>patronorum <hi rend="italics">secl. Kayser</hi>
                  </note>. Nec enim decet te ornatum uberrimis
artibus, quas cum domo haurire non posses arcessivisti ex
urbe ea quae domus est semper habita doctrinae, numerari
in vulgo patronorum. Nam quid te<note>quid te <hi rend="italics">G2</hi>: qui te <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> exercuit Pammenes vir
longe eloquentissimus Graeciae? quid illa vetus Academia
atque eius heres Aristus hospes et familiaris meus, si qui-
dem similes maioris partis oratorum futuri sumus? </p></div><div type="textpart" n="333" subtype="section"><p><reg>nonne</reg> 
cemimus vix singulis aetatibus binos oratores laudabilis
constitisse<note>exstitisse <hi rend="italics">maluit Rivius</hi>
                  </note>? Galba fuit inter tot aequalis unus excellens,
cui, quem ad modum accepimus, et Cato cedebat senior et
qui temporibus illis aetate inferiores fuerunt, Lepidus postea,
deinde Carbo; nam Gracchi in contionibus<note>contionibus usi sunt <hi rend="italics">Piderit</hi>
                  </note> multo faciliore
et liberiore genere dicendi, quorum tamen ipsorum ad
aetatem laus eloquentiae perfecta nondum fuit; Antonius

<pb n="p.1103"/>

Crassus, post Cotta Sulpicius Hortensius. Nihil dico
amplius, tantum dico: si mihi accidisset ut numerarer
in multis ... si operosa est concursatio magis opportunorum<note><hi rend="italics">Post</hi> opportunorum <hi rend="italics">in subscriptione libri B addidit Flavius Blondus: 
non erat amplius in exemnplari a quo abscisse sunt charte due: quamquam ut mihi videtur nedum charte. sed pauca admodum deficlunt. In O addidit Ardizzi: non inveniplura in perveteri codice; formunae quidem iniquitas id iotuna si tamen quiddam erat reddit</hi>
                  </note> ...</p></div></div></body></text></TEI>
                </passage>
            </reply>
            </GetPassage>