<GetPassage xmlns:tei="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns="http://chs.harvard.edu/xmlns/cts">
            <request>
                <requestName>GetPassage</requestName>
                <requestUrn>urn:cts:latinLit:phi0474.phi039.perseus-lat1:219-221</requestUrn>
            </request>
            <reply>
                <urn>urn:cts:latinLit:phi0474.phi039.perseus-lat1:219-221</urn>
                <passage>
                    <TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0"><text xml:lang="lat"><body><div xml:lang="lat" type="edition" n="urn:cts:latinLit:phi0474.phi039.perseus-lat1"><div type="textpart" n="219" subtype="section"><p>Tum 
Brutus admirans: Tantamne fuisse oblivionem, inquit, in
scripto praesertim, ut ne legens quidem umquam senserit
quantum flagiti commisisset? Quid autem, inquam, Brute,
stultius quam, si ea vituperare volebat quae vituperavit, non
eo tempore instituere sermonem, cum illarum rerum iam
tempora praeterissent? Sed ita totus errat ut in eodem
sermone dicat in senatum<note>in senatum <hi rend="italics">codd. dei.</hi>: in senatu <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> se Caesare consule non accedere
et id<note>et id <hi rend="italics">Lambinus</hi>: sed id <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> dicat ipso consule exiens e senatu. Iam, qui hac parte
animi, quae custos est ceterarum ingeni partium, tam debilis
esset ut ne in scripto quidem meminisset quid paulo ante
posuisset<note>ut ne ... posuisset <hi rend="italics">secl. Eberhard</hi>
                  </note>, huic minime mirum est ex tempore dicenti solitam
effluere mentem. </p></div><div type="textpart" n="220" subtype="section"><p><reg>itaque</reg> cum ei nec officium deesset et 
flagraret studio dicendi, perpaucae ad eum causae deferebantur. Orator autem vivis eius <hi rend="italics">aetatis</hi> aequalibus<note>vivis eius aetatis aeq.
<hi rend="italics">Friedrich</hi>: vivis eius aequalibus <hi rend="italics">L</hi> (<hi rend="italics">secl. Kayser</hi>): a temporis eius aeq.
<hi rend="italics">Madvig</hi>: a suis aeq. <hi rend="italics">Piderit</hi>: vivis etiam aeq. <hi rend="italics">Stangl</hi>
                  </note> proximus optimis numerabatur propter verborum bonitatem, ut
ante dixi, et expeditam ac profluentem quodam modo celeritatem. Itaque eius orationes aspiciendas tamen censeo.
Sunt illae quidem languidiores, verum tamen possunt augere
et quasi alere id bonum quod in illo mediocriter<note>mediocriter <hi rend="italics">L</hi>: non mediocriter <hi rend="italics">Stangl</hi>
                  </note> fuisse
concedimus: quod habet tantam vim ut solum sine aliis
in Curione speciem oratoris alicuius effecerit. Sed ad
instituta redeamus.</p><pb n="p.1065"/><p><milestone n="62" unit="chapter"/></p></div><div type="textpart" n="221" subtype="section"><p>In eodem igitur numero eiusdem aetatis C. Carbo fuit<note>fuit <hi rend="italics">secl. Vassis</hi>
                  </note>
illius eloquentissimi viri filius<note>filius. Is <hi rend="italics">Jahn</hi>
                  </note>. Non satis acutus orator,
sed tamen orator numeratus est. Erat in verbis gravitas
et facile dicebat et auctoritatem naturalem quandam habebat oratio. Acutior Q. Varius rebus inveniendis nec minus 
verbis expeditus; fortis vero actor et vehemens et verbis nec
inops nec abiectus et quem plane oratorem dicere auderes,
Cn. Pomponius lateribus pugnans, incitans animos, acer
acerbus criminosus. </p></div></div></body></text></TEI>
                </passage>
            </reply>
            </GetPassage>