<GetPassage xmlns:tei="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns="http://chs.harvard.edu/xmlns/cts">
            <request>
                <requestName>GetPassage</requestName>
                <requestUrn>urn:cts:latinLit:phi0474.phi039.perseus-lat1:212-223</requestUrn>
            </request>
            <reply>
                <urn>urn:cts:latinLit:phi0474.phi039.perseus-lat1:212-223</urn>
                <passage>
                    <TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0"><text xml:lang="lat"><body><div xml:lang="lat" type="edition" n="urn:cts:latinLit:phi0474.phi039.perseus-lat1"><div type="textpart" n="212" subtype="section"><p>Quid Crassum, inquam, ilium censes, istius Liciniae filium,
Crassi testamento qui fuit adoptatus? Summo iste quidem 30
dicitur ingenio fuisse, inquit; et vero hic Scipio, conlega meus,
mihi sane bene et loqui videtur et dicere. Recte, inquam,

<pb n="p.1062"/>

iudicas, Brute. Etenim istius genus est ex ipsius sapientiae
stirpe generatum. Nam et de duobus avis iam diximus,
Scipione et Crasso, et de tribus proavis, Q. Metello, cuius
quattuor <hi rend="italics">illi</hi> filii<note>quattuor illi filii <hi rend="italics">Jahn</hi>: quattuor filii <hi rend="italics">L</hi>: quattuor filii <hi rend="italics">consulates
Campe</hi>
                  </note>, P. Scipione, qui ex dominatu Ti. Gracchi
privatus in libertatem rem publicam vindicavit, Q. Scaevola
augure, qui peritissimus iuris idemque percomis est habitus.
Iam duorum abavorum quam est inlustre nomen, </p></div><div type="textpart" n="213" subtype="section"><p>P. Scipionis, qui bis consul fuit, qui est Corculum dictus, alterius
omnium sapientissimi, C. Laeli.—O generosam, inquit,
stirpem et tamquam in unam arborem plura genera, sic in
istam domum multorum insitam [atque inluminatam<note>atque inluminatam <hi rend="italics">L</hi> (<hi rend="italics">secl. Kayser</hi>): atque innatam
<hi rend="italics">Schütz</hi>: atque inseminatam <hi rend="italics">Stangl</hi>: <hi rend="italics">alii alia</hi>
                  </note>] sapientiam!—<milestone n="59" unit="chapter"/>
                  <reg>similiter</reg> igitur suspicor, ut conferamus parva magnis, 
Curionis, etsi pupillus relictus est, patrio fuisse institute puro
sermone adsuefactam domum; et eo magis hoc iudico quod
neminem ex his quidem, qui aliquo in numero fuerunt, cognovi in omni genere honestarum artium tam indoctum, tam
rudem. </p></div><div type="textpart" n="214" subtype="section"><p><reg>nullum</reg> ille poetam noverat, nullum legerat oratorem, nullam memoriam antiquitatis conlegerat; non publicum ius, non privatum et civile cognoverat. Quamquam hoc<note>hoc <hi rend="italics">vulg.</hi>: hic <hi rend="italics">F</hi>: 
id <hi rend="italics">C</hi>
                  </note>
quidem fuit etiam in aliis et magnis quidem oratoribus, quos
parum his instructos artibus vidimus, ut Sulpicium, ut Antonium. Sed ei tamen unum illud habebant dicendi opus
elaboratum; idque cum constaret ex quinque notissimis
partibus, nemo in aliqua parte earum<note>[parte] earum <hi rend="italics">Vassis</hi>: partium earum <hi rend="italics">Stangl</hi>
                  </note> omnino nihil poterat: 
in quacumque enim una plane clauderet, orator esse non
posset; sed tamen alius in alia excellebat magis. </p></div><div type="textpart" n="215" subtype="section"><p>Reperiebat quid dici opus esset et quo modo praeparari<note>praeparari <hi rend="italics">vulg.</hi>: praeparare <hi rend="italics">L</hi>: apparari <hi rend="italics">Campe</hi>
                  </note> et quo loco
locari, memoriaque ea comprendebat Antonius, excellebat
autem actione; erant[que]<note>erantque
<hi rend="italics">FO</hi>: erant <hi rend="italics">C</hi>
                  </note> ei quaedam ex his paria cum

<pb n="p.1063"/>

Crasso, quaedam etiam superiora; at Crassi magis nitebat
oratio. Nec vero Sulpicio neque Cottae dicere possumus
neque cuiquam bono oratori rem ullam ex illis quinque
partibus plane atque omnino defuisse<note>nec vero... defuisse <hi rend="italics">secl. Eberhard</hi>
                  </note>. </p></div><div type="textpart" n="216" subtype="section"><p><reg>itaque</reg> in Curione
hoc verissime iudicari potest, nulla re una magis oratorem 
commendari quam verborum splendore et copia. Nam cum
tardus in cogitando tum in struendo<note>in struendo <hi rend="italics">F</hi>: in
instruendo <hi rend="italics">C</hi>
                  </note> dissipatus fuit. <milestone n="60" unit="chapter"/>Reliqua
duo sunt, agere et meminisse: in utroque cachinnos inridentium commovebat. Motus erat is, quem et C. Iulius
in perpetuum notavit, cum ex eo in utramque partem toto 
corpore vacillante quaesivit quis<note>quis <hi rend="italics">L et Quintil.</hi>: quid <hi rend="italics">Campe</hi>
                  </note> loqueretur<note>loqueretur
<hi rend="italics">vulg.</hi>: loquetur <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> e luntre<note>eluntre <hi rend="italics">FMG</hi>: e lintre <hi rend="italics">O2</hi>: cluntre <hi rend="italics">O1</hi>: 
eli intre <hi rend="italics">BH</hi>: in luntre <hi rend="italics">Quintil.</hi>
                  </note>, et
Cn. Sicinius homo impurus, sed admodum ridiculus,—neque
aliud in eo oratoris simile quicquam<note>neque ... quicquam <hi rend="italics">secl. Kayser</hi>
                  </note>. </p></div><div type="textpart" n="217" subtype="section"><p><reg>is</reg> cum tribunus
plebis Curionem et Octavium consules produxisset Curioque
multa dixisset sedente Cn. Octavio conlega, qui devinctus 
erat fasciis et multis medicamentis propter dolorem artuum
delibutus, 'numquam,' inquit,' Octavi, conlegae tuo gratiam
referes: qui nisi se suo more iactavisset, hodie te istic
muscae comedissent.' Memoria autem ita fuit nulla, ut
aliquotiens, tria cum proposuisset, aut quartum adderet aut 
tertium quaereret; qui in iudicio privato vel maximo, cum
ego pro Titinia Cottae peroravissem, ille contra me pro Ser.
Naevio diceret, subito totam causam oblitus est idque veneficiis et cantionibus Titiniae factum esse dicebat. Magna
haec immemoris ingeni signa; sed nihil turpius quam quod 
etiam in scriptis obliviscebatur<note>oblivisceretur <hi rend="italics">Manutius</hi>
                  </note> quid paulo ante posuisset,
ut in eo libro, ubi se exeuntem e senatu et cum Pansa nostro et cum Curione filio conloquentem facit [cum senatum
Caesar consul habuisset<note>cum ... habuisset
<hi rend="italics">secl. Ernesti</hi>
                  </note>] omnisque ille sermo ductus <hi rend="italics">est</hi>
                  <note>ductus est <hi rend="italics">Orelli</hi>: ductus esset <hi rend="italics">Lambinus</hi>: 
ductus <hi rend="italics">L</hi>: ducitur <hi rend="italics">vulg.</hi>
                  </note> e 

<pb n="p.1064"/>

percontatione fili quid in senatu esset actum. In quo multis
verbis cum inveheretur in Caesarem Curio disputatioque
esset inter eos, ut est consuetudo dialogorum<note>disputatioque ... dialogorum <hi rend="italics">secl. Kayser</hi>
                  </note>, cum sermo
esset institutus senatu misso<note>in quo... misso <hi rend="italics">secl. Eberhard</hi>
                  </note>, quem senatum Caesar consul
habuisset, reprendit eas res quas idem Caesar anno post 
et deinceps reliquis annis administravisset<note>administravit <hi rend="italics">M</hi>: administravisset <hi rend="italics">C</hi>
                  </note> in Gallia. <milestone n="61" unit="chapter"/>
               </p></div><div type="textpart" n="219" subtype="section"><p>Tum 
Brutus admirans: Tantamne fuisse oblivionem, inquit, in
scripto praesertim, ut ne legens quidem umquam senserit
quantum flagiti commisisset? Quid autem, inquam, Brute,
stultius quam, si ea vituperare volebat quae vituperavit, non
eo tempore instituere sermonem, cum illarum rerum iam
tempora praeterissent? Sed ita totus errat ut in eodem
sermone dicat in senatum<note>in senatum <hi rend="italics">codd. dei.</hi>: in senatu <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> se Caesare consule non accedere
et id<note>et id <hi rend="italics">Lambinus</hi>: sed id <hi rend="italics">L</hi>
                  </note> dicat ipso consule exiens e senatu. Iam, qui hac parte
animi, quae custos est ceterarum ingeni partium, tam debilis
esset ut ne in scripto quidem meminisset quid paulo ante
posuisset<note>ut ne ... posuisset <hi rend="italics">secl. Eberhard</hi>
                  </note>, huic minime mirum est ex tempore dicenti solitam
effluere mentem. </p></div><div type="textpart" n="220" subtype="section"><p><reg>itaque</reg> cum ei nec officium deesset et 
flagraret studio dicendi, perpaucae ad eum causae deferebantur. Orator autem vivis eius <hi rend="italics">aetatis</hi> aequalibus<note>vivis eius aetatis aeq.
<hi rend="italics">Friedrich</hi>: vivis eius aequalibus <hi rend="italics">L</hi> (<hi rend="italics">secl. Kayser</hi>): a temporis eius aeq.
<hi rend="italics">Madvig</hi>: a suis aeq. <hi rend="italics">Piderit</hi>: vivis etiam aeq. <hi rend="italics">Stangl</hi>
                  </note> proximus optimis numerabatur propter verborum bonitatem, ut
ante dixi, et expeditam ac profluentem quodam modo celeritatem. Itaque eius orationes aspiciendas tamen censeo.
Sunt illae quidem languidiores, verum tamen possunt augere
et quasi alere id bonum quod in illo mediocriter<note>mediocriter <hi rend="italics">L</hi>: non mediocriter <hi rend="italics">Stangl</hi>
                  </note> fuisse
concedimus: quod habet tantam vim ut solum sine aliis
in Curione speciem oratoris alicuius effecerit. Sed ad
instituta redeamus.</p><pb n="p.1065"/><p><milestone n="62" unit="chapter"/></p></div><div type="textpart" n="221" subtype="section"><p>In eodem igitur numero eiusdem aetatis C. Carbo fuit<note>fuit <hi rend="italics">secl. Vassis</hi>
                  </note>
illius eloquentissimi viri filius<note>filius. Is <hi rend="italics">Jahn</hi>
                  </note>. Non satis acutus orator,
sed tamen orator numeratus est. Erat in verbis gravitas
et facile dicebat et auctoritatem naturalem quandam habebat oratio. Acutior Q. Varius rebus inveniendis nec minus 
verbis expeditus; fortis vero actor et vehemens et verbis nec
inops nec abiectus et quem plane oratorem dicere auderes,
Cn. Pomponius lateribus pugnans, incitans animos, acer
acerbus criminosus. </p></div><div type="textpart" n="222" subtype="section"><p>Multum ab his aberat L. Fufius,
tamen<note>tamen <hi rend="italics">L</hi>: tametsi
<hi rend="italics">Eberhard</hi>
                  </note> ex accusatione M'. Aquili diligentiae fructum ceperat<note>cepit <hi rend="italics">maluit Stangl</hi>
                  </note>. 
Nam M. Drusum tuum magnum avunculum, gravem oratorem ita dumtaxat cum de re publica diceret, L. autem
Lucullum etiam acutum, patremque tuum, Brute, iuris
quoque et publici et privati sane peritum, M. Lucullum,
M. Octavium Cn. F., qui tantum auctoritate dicendoque 
valuit ut legem Semproniam frumentariam populi frequentis
suffragiis abrogaverit, Cn. Octavium M. F., M. Catonem
patrem, Q. etiam Catulum filium abducamus ex acie, id est
a iudiciis<note>id est a iudiciis <hi rend="italics">secl. Manutius</hi>
                  </note>, et in praesidiis rei publicae, cui facile satis facere
possint, collocemus. </p></div><div type="textpart" n="223" subtype="section"><p>Eodem Q. Caepionem referrem, nisi 
nimis equestri ordini deditus a senatu dissedisset. Cn. Carbonem M. Marium et ex eodem genere compluris minime
dignos elegantis conventus auribus aptissimos cognovi turbulentis contionibus<note>contionibus <hi rend="italics">vulg.</hi>: cognitionibus <hi rend="italics">L</hi>
                  </note>. Quo in genere, ut in his perturbem
aetatum ordinem, nuper L. Quinctius fuit; aptior etiam<note>etiam
<hi rend="italics">M. Stangl</hi>
                  </note> 
Palicanus auribus imperitorum. </p></div></div></body></text></TEI>
                </passage>
            </reply>
            </GetPassage>